Tώρα που έκλεισα αισίως τρία χρόνια με βαρέα και ανθυγειινά(?) σ'αυτό εδώ το βλογ, δημοσίευσα κοντά στα 380 ποστ, και την άκουσα κανονικά σε κάτι λιγότερο από 15.000 (!) σχόλια, είπα να σας δείξω και μια άλλη πλευρά μου. Τη λευκή.
Ένα "διαφορετικό" βλογ, από τον μαιτρ του σουρεαλισμού, τον γίγαντα της Τέχνης, τον τιτάνα της πρωτοτυπίας, τον κ. Spy αυτοπροσώπως:
http://1and1000-advices.blogspot.com/
Και μην ανησυχείτε. Εδώ θα είμαι ακόμα.
Εδώ αγαπηθήκαμε, εδώ μαλιοτραβηχτήκαμε,
εδώ τα σπάσαμε και τα ξαναβρήκαμε.
Λείπω για λίγο που και που,
διότι η Τέχνη θέλει θυσίες κι έχω να ετοιμάσω πολλούς βωμούς.
(to be continued...)
- Καλημέρα σας.
- Τι;
- ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ!
- Καλημέρα.
- Είχα πάει δίπλα, στον συνάδερφό σας, και...
- Δεν είναι αδερφός μου.
- Στον ΣΥΝΑΔΕΡΦΟ σας είπα!
- Ούτε που τον ξέρω.
- Τέλος πάντων. Ήθελα απλώς να μάθω την ώρα και...
- Τι να πάθω τώρα;
- ΝΑ ΜΑΘΩ ΤΗΝ ΩΡΑ ΛΕΩ!
- Ααα...
- Και από δω από κει, από δω από κει, καταφέραμε να τα μπλέξουμε τα...
- Τι να ξεμπλέξουμε άνθρωπέ μου; Μας βλέπεις μπλεγμένους;
- (μάλλον, αλλά άστο καλύτερα) ΝΑ ΤΑ ΜΠΛΕΞΟΥΜΕ ΛΕΩ!
- Α, μπλέξατε! Με την αστυνομία; Σκοτώσατε κάποιον;
- (όχι, αλλά κοντεύω...)
- Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να σας βοηθήσω. Δεν υποθάλπτουμε εγκληματίες εδώ. Είμαστε σοβαρή επιχείριση.
- Δεν είμαι εγκληματίας ΕΓΩ! Απλώς ήθ...
- Ούτε ένα αυγό! Τίποτα δε σας δίνω! Να φύγετε!
- Πού να πάω κύριέ μου; Ήθελα απλώς να ξέρω τ...
- Όχι! Δεν θα σας φέρω!
- ...
- Ούτε αυγό, ούτε φαγητό, ούτε λεφτά! Να πάτε αλλού!
- ...την ώρα... μόνο την ώρα...
- Τώρα! Και βέβαια τώρα! Όχι μεθαύριο! Αντίο σας!
- Ρε, άει στο διάολο, κουφάλογο!
- Αχά! Παράλογο! Ε, μα πείτε το τόση ώρα! Ναι βέβαια, είναι το μαγαζί στην επόμενη γωνία. Θα το βρείτε εύκολα. Είναι ένας κύριος μέσα που κάνει ότι φτιάχνει κουστούμια. “Παράλογο”, έτσι το λένε το μαγαζί. Τώρα το θυμήθηκα. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το ονόμασε έτσι. Ίσως εσείς να καταλάβετε άμα πάτε.
- ΤΗΝ ΩΡΑ ΘΑ ΤΗΝ ΞΕΡΕΙ;
- Ναι, μεσημέρι. Έχετε δίκιο. Μάλλον κλειστά θα είναι τώρα. Να δοκιμάζατε το πρωί;
- Κι αν είναι αργά το πρωί;
- Ποτέ δεν είναι αργά.
- ΧΑ! Το ‘ξερα πως δεν είσαι κουφός! Παλιολέρα!
- Καλημέρα. Καλημέρα και σε σας κύριέ μου. Να πάτε στο καλό.
- ...
- Αντίο σας.
- ...αντίο... ευχαριστώ...
[photo]
.
- Συγγνώμη, μήπως έχετε ώρα;
- Τυφλός είσαι;
- Γιατί το λέτε αυτό;
- Διακόσια ρολόγια έχω μπροστά μου! Δε μπορείς να δεις μόνος σου;
- Μα… μα… το καθένα δείχνει διαφορετική ώρα…
- Ε, και;
- Ποιά είναι η… σωστή;
- Όλες! Διάλεξε όποια γουστάρεις.
- Και πώς θα καταλάβω αν είναι η σωστή;
- Κάποια στιγμή όλες είναι σωστές.
- Ναι, αλλά πώς θα καταλάβω πότε ήρθε η στιγμή αυτή;
- Όταν έρθει θα το καταλάβεις…
- Είστε σίγουρος;
- Μην ανησυχείς. Κανείς δεν την έχασε μέχρι τώρα…
[Photo]
.
- Χάλια σε βλέπω σήμερα.
- Είμαι…
- Θέλεις να μου πεις γιατί;
- Όχι.
- Πες μου. Είμαι εδώ για να σε βοηθήσω.
- Δε σε πληρώνω γι αυτό.
- Δε με πληρώνεις καν!
- Whatever. Σ’ έχω χεσμένο κι εσένα και όλους…
- Πω, πω! Από πότε είχες να κάνεις κακά σου;
- Βρίσκεις πως αυτό το πράγμα που το ονομάζεις χιούμορ βοηθάει;
- Το χιούμορ ΠΑΝΤΑ βοηθάει.
- Των άλλων, όχι το δικό σου.
- Γιατί; Το δικό μου τι έχει; Γρίπη;
- Παράτα με, έχω δουλειά.
- Τι δουλειά; Με λεφτά;
- Πας καλά μωρέ; Υπάρχουν τέτοιες δουλειές;
- Τότε;
- Προετοιμάζω την Επανάσταση…
- … …
- Τι κοιτάς έτσι ρε ντενεκέ;
- Εσύ προετοιμάζεις την Επανάσταση;
- Ναι ρε! Εγώ! Γιατί; Λίγος σου πέφτω;
- Εμένα ναι, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα…
- Άντε πνίξου.
- Και… εεε… χμ… θα βγεις στους δρόμους και τέτοια;
- Δε ξέρω ακόμα. Γράφω τη διακήρυξη προς το παρόν. Γιατί;
- Γιατί κάνει κρύο έξω.
- Ε, και;
- Να, να φόραγες κανα κασκόλ, μη τρέχουμε πάλι στους γιατροί.
- Πας καλά;;;
- Τι;
- Παιδί μου εδώ μιλάμε για ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!
- Yeah, right…
- Θα χυθεί αίμα λέμε! Θα έχουμε θύματα, θα…
- Yeah, yeah, yeah…
- Θα καταλυθεί το κράτος και οι νόμοι! Θα γίνει εξέγερση!
- Πολύ τηλεόραση βλέπεις.
- Μπαρδόν;
- Αυτά γίνονται στην Τυνησία, στην Αίγυπτο, στην αραπιά, πώς να στο πω;
- Στην ποιά;;;
- Στην αραπιά που λέγαν κι οι παλιοί.
- Α, ωραία, είσαι ΚΑΙ ρατσιστής!
- Τι λες ρε επαναστάτη του καναπέ; Σχήμα λόγου ήταν.
- Εγώ επαναστάτης του καναπέ;
- Αφού στο ένα χέρι έχεις το ποντίκι και στο άλλο το τηλεκοντρόλ.
- Ωχ! Τηλεκοντρόλ είναι αυτό; Πως βρέθηκε εδώ;
- Έπινε καφέ στην καφετέρια, και βαρέθηκε μόνο του και ήρθε.
- Fuck!
- Και μετά φωνάζεις κι από πάνω… Επανάσταση my ass!
- Εεε…
- Ναι, ναι, ξέρω… Οι προθέσεις σου, κλπ. κλπ. ο κόσμος που υποφέρει, κλπ. κλπ. σταυρωμένα χέρια, κλπ. κλπ. μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι… ξέρω σου λέω, μας τα ‘χεις ξαναπεί.
- … …
- Κοίτα, σου έχω φτιάξει τσαγάκι ζεστό μέσα. Να πάω να στο φέρω;
- Κι η Επανάσταση;
- Θα περιμένει λίγο μωρό μου, δε φεύγει, συναντιέστε αύριο άμα είναι που θα κάνει και ζέστη έξω.
- Είναι με γιασεμί;
- Ποιος; Η επανάσταση;;;
- Ποια επανάσταση μωρέ; Το τσάι!
- Ναι, με γιασεμί, ότι θέλεις εσύ.
- Καλά. Φέρε μια κούπα.
- ΟΚ. Κοίτα να χαλαρώσεις μόνο, ε;
- Μμμ…
- Δες και κανένα Top Chef στην τηλεόραση. Καλό θα σου κάνει.
- Ε… να σου πω…
- Τι;
- Έχεις και τίποτα μπισκοτάκια πρόχειρα; Πείνασα.
- Ναι. Επαναστάτη μου εσύ! Σου φέρνω.
- Κι ένα τσιγάρο, ε; Και το τασάκι!
- …(άμα σου λέω εγώ επανάσταση my ass…) Έρχομαι. Στα φέρνω.
.
Γιατί, ξέρεις, με το να μιλάμε, ρισκάρουμε πάντα το ενδεχόμενο μιας μικρής ασφυξίας. Το να μιλάς είναι σαν να μη σε ενδιαφέρει αν πεθάνεις: λέξεις και λέξεις που τις προφέρουμε βγάζοντας τον αέρα που μας τροφοδοτεί, σπαταλώντας, εξαντλώντας το χρυσάφι του οξυγόνου.
Γι αυτό κι εγώ σωπαίνω τελευταία.
Φοβάμαι μην πεθάνω από υπερβολική φλυαρία.
.
Η (όχι και τόσο) μικρή, πικρή ιστορία του μοναχικού Νόρμαν
32 ασχολήθηκαν... by Spy στις: 12/24/2009 10:36:00 μ.μ.
“Η καλή η μέρα από το πρωί φαίνεται”.
Αν δεχτούμε -έστω και προσωρινά- πως οι παροιμίες ισχύουν, η σημερινή μέρα μύριζε από ένα μίλι πως θα ήταν η χειρότερη στη σύντομη ζωή του Νόρμαν.
Αρχικά συνειδητοποίησε πως ξύπνησε ολομόναχος. Κοίταξε δίπλα του, δεξιά, αριστερά, κανείς. Παρόλο που θα ορκιζόταν πως το προηγούμενο βράδυ όταν έσβησαν τα φώτα είχε σίγουρα συντροφιά. Βέβαια. Έπειτα ήταν κι αυτή η απρόσμενη ησυχία που επικρατούσε στο σπίτι, αυτή του τύπου: “η ηρεμία πριν την καταιγίδα”. Με το εγκεφαλικό παραλίγο να δώσουν ραντεβού, όταν ανακάλυψε πως όχι απλά ήταν μόνος, αλλά κι αυτό ακόμα το προστατευτικό που είχε πάντα μαζί του, αυτό που από τόσες κακοτοπιές τον είχε προφυλάξει τις τελευταίες ημέρες, είχε εξαφανιστεί μυστηριωδώς.
Έκανε να σηκώσει το ευαίσθητο κεφάλι του, γνωρίζοντας καλά πως αυτό δεν είναι καθόλου εύκολη κίνηση για τύπους στην κατάστασή του, αλλά προφανώς δεν κατάφερε και πολλά πράγματα. Ίσα που πρόλαβε να μισο-δει πως ούτε οι γείτονες δεν ήταν εκεί. Για πρώτη ίσως φορά αντίκρυσε το αληθινό πρόσωπο του φόβου. Για πρώτη ίσως φορά άρχισε να αντιλαμβάνεται τον όρο “απόλυτη μοναξιά”. Και οι γιορταστικές αυτές ημέρες δεν ήταν κι ότι καλύτερο για ασκήσεις θάρρους.
Προσπάθησε να συνέλθει. “Για να στοχεύσεις σωστά που θέλεις να φτάσεις, πρέπει πρώτα απ’ όλα να συνειδητοποιήσεις που βρίσκεσαι τώρα”. Το είχε διαβάσει σε ένα χαρτί στον τοίχο, που είχε κι άλλα μικρότερα κείμενα αλλά δεν έφτανε να τα διαβάσει. “Μάλιστα” είπε με ψεύτικη ψυχραιμία στον εαυτό του. Εκείνος δεν του απάντησε.
Η μνήμη του γύρισε πίσω, σ’ έναν ακαθόριστο γι αυτόν χρόνο, όπου όμως κατάφερε να θυμηθεί καθαρά τα πρόσωπα που τον περιτριγύριζαν. Άρχισε να θυμάται ακόμα και τις συζητήσεις τους:
- Εσείς θα πάτε πουθενά αυτές τις μέρες;
- Είσαι τρελός; Με τέτοιο κρύο έξω;
- Δεν έχετε μεταφορικό μέσον;
- Φυσικά και όχι. Και τα παιδιά όπως βλέπεις είναι πολυ μικρά για δύσκολα ταξίδια.
- Χμ... ναι... (έκανε καθώς χάιδευε το απαλό, σχεδόν κατάλευκο, παιδικό κεφαλάκι που ήταν δίπλα του)
- Εδώ σπίτι λοιπόν.
- Εσείς; (έστρεψε από την άλλη, ρωτώντας τον κ. Μπρένταν)
- Όχι αγόρι μου (του έκανε συγκαταβατικά εκείνος). Είμαι πολύ γέρος πια. Μόνο σηκωτό μπορούν να με πάρουν από δω...
“Ωραία” σκέφτηκε, χωρίς να πει κουβέντα σε κανέναν. “Τουλάχιστον δεν θα είμαι μόνος...” άρχισε τα πυροσβεστικά κόλπα για τις αυταπάτες του.
Ήταν όμως! Πλέον. Μόνος.
Και ήξερε βαθιά μέσα του πως (όσα λεφτά κι αν ξόδεψε στην ψυχανάλυση) το τέλος ήταν κοντά, κι αυτό δεν ήταν αυταπάτη ούτε απλή φοβία. Οι μαύρες σκέψεις άρχισαν να τον παρασέρνουν σ’ ένα τρελό ντελίριο κι ήταν σχεδόν σίγουρος πως η γνώριμή του κρίση πανικού, του χτυπούσε την πόρτα.
Αυτό όμως που πραγματικά χτυπούσε και ο Νόρμαν δεν μπορούσε προσωρινά να δει, ήταν τα παπούτσια Του στο πάτωμα. Δεν τα έσερνε όπως έκανε συνήθως Εκείνος. Τα χτυπούσε, που σήμαινε με απλά λόγια πως όχι απλώς βιαζόταν αλλά πως ήταν και αποφασισμένος. Αποφασισμένος για όλα.
Προσπάθησε. Η αλήθεια να λέγεται. Προσπάθησε πραγματικά.
Δοκίμασε να κρυφτεί στα άπειρα σκεπάσματα που είχε γύρω του. Τίποτα. Ξεχώριζε σαν τη μύγα μεσ’ το γάλα. Δοκίμασε να σηκωθεί, να φύγει από όποια έξοδο έβρισκε πρώτη, αλλά γρήγορα θυμήθηκε πως και δεν μπορούσε να σηκωθεί και η μόνη έξοδος ήταν αυτή από την οποία ερχόταν Εκείνος. Δοκίμασε ακόμα και να μεταλλαχτεί. Το είχε δει σε κάτι ταινίες -χωρίς να ξέρει πως είναι επιστημονικής φαντασίας- αλλά φυσικά δεν κατάφερε τίποτα. Ήταν ο ίδιος ο Νόρμαν αυτοπροσώπως και αυτό δεν μπορούσε να αλλάξει με καμία δύναμη πάνω στη Γη. Δοκίμασε ακόμα και να βάλει μόνος του τέρμα στη ζωή του για να μη βιώσει το φριχτό μαρτύριο ενός αργού θανάτου, αλλά χωρίς χέρια αυτό ήταν μάλλον ανέφικτο...
Εκείνος μπήκε φουριόζος στην κουζίνα. Ήπιε βιαστικά μια χούφτα φάρμακα μ΄ένα ποτήρι κρύο νερό κι έριξε μια διερευνητική ματιά τριγύρω. Ο Νόρμαν κουλουριάστηκε. Το ψυγείο άνοιξε κι έκλεισε σχεδόν ταυτόχρονα. Τίποτα εκεί. Το ίδιο και το ντουλάπι δίπλα από την καφετιέρα. Η καρδιά του Νόρμαν κόντευε να σπάσει, και σχεδόν το κατάφερε όταν άκουσε εκείνο το άθλιο και απόκοσμο:
“Αχά!!!”
Το χέρι Του απλώθηκε λαίμαργα και σχεδόν έκρυψε τον ήλιο από τα μάτια του μοναχικού μας φίλου. Αμέσως μετά τυλίχτηκε γύρω του και με μια κίνηση τον σήκωσε ψηλά στον αέρα. Ο Νόρμαν έκλεισε σφιχτά τα μάτια, κι η τελευταία του σκέψη στη σύντομη αυτή ζωή του ήταν να είναι όμορφα και γαλήνια εκεί που θα πάει. Όπως εδώ. Σαν παράδεισος. Όλα κατάλευκα, απαλά, γαλήνια, σχεδόν ζαχαρένια. Σχεδόν Παράδεισος...
Με μια γρήγορη και απρόσκοπτη κίνηση του χεριού Του, ο μοναχικός Νόρμαν κατέληξε στο στόμα και πολύ σύντομα στο στομάχι Του. Εκεί, διαλυόμενος στα εξ ων συνετέθη, δεν πρόλαβε καν να βρει το χρόνο να σκεφτεί αν η ελπίδα του θα έβγαινε αληθινή. Σχεδόν αστραπιαία είχε γίνει ένα με όλους τους άλλους εκεί.
Μια άμορφη πλέον μάζα από αλεύρι, βούτυρο, αμυγδαλόψυχα, ζάχαρη, κονιάκ, συμιγδάλι και ξύσμα πορτοκαλιού.
Ένα θλιβερό συνονθύλευμα από κουραμπιέδες και μελομακάρονα.
Σ’ ένα υγρό και σκοτεινό νεκροταφείο
για την οικογένεια και τους φίλους του...
.
F@ckin’ Christmas spirit and a bunch of bullshit…
49 ασχολήθηκαν... by Spy στις: 12/22/2009 05:32:00 μ.μ.
Έπειτα από ομόφωνη απόφαση της Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης της οικογένειας Spy (την οποία πήρα μόνος μου) αποφασίστηκαν και δημοσιεύονται τα κάτωθι:
Φέτος ΔΕΝ θα στολίσουμε δέντρο. Θα στολίσουμε την μπέμπα.
(εκτός από τις οικολογικές μας ανησυχίες, το παιδί πρέπει να αλλάζει που και που παραστάσεις…)
Η μικρή λοιπόν θα φορέσει μια πράσινη πυτζάμα, θα της βάλουμε και στα μαλλιά ένα χρυσουλί glitter αγγελάκι, που μας περίσσεψε από κάτι μαλακίες δώρα που μας φέρανε πέρσι, και θα τη βγάλουμε στη γειτονιά να πει “αγκου γκλ γκλ μπα ντα ντα αντά μμμ ντιγκλ” (όπερ μεθερμηνευόμενο σημαίνει: “τρίγωνα κάλαντα κλπ. κλπ.), μπας και μαζέψουμε κανένα φράγκο να πληρώσουμε τη ΔΕΗ.
Η γυναίκα μου θα φορέσει τα κέρατα του Rudolf και θα περιμένει στην γωνία τον Αϊ-Βασίλη να του δώσει τα μελομακάρονα που δεν μας πέτυχαν (οποιοσδήποτε συνειρμός θα θεωρηθεί κακεντρέχεια και θα αποβληθείτε από το βλογ).
Εγώ θα βάλω τα λαμπάκια στον κώλο μου και θα χοροπηδάω γύρω γύρω (και καλά έχουμε τα πιο hi-tech-flashing-moving λαμπάκια στη γειτονιά -θα πεθάνει ο γείτονας με τον ξεφούσκωτο Santa στο μπαλκόνι…)
Ίσως θα ‘πρεπε να το πάρω απόφαση επιτέλους.
Αυτό το δέντρο στην απέναντι μεριά του δρόμου δεν πρόκειται να φυτρώσει ποτέ. Για κάποιους είναι λογικό συμπέρασμα αυτό, μιας και δεν το φύτεψε ποτέ κανείς για να φυτρώσει, αλλά για μένα όχι. Και πως θα ήταν άλλωστε; Εδώ νομίζω ακόμα πως οι ηλίθιοι είναι λιγότεροι από εμάς τους κανονικούς…
Περιμένοντας λοιπόν -μάταια όπως πάντα- μια ανύπαρκτη σκιά να μετακινηθεί προς το μέρος μου, σύμφωνα με την τροχιά του ήλιου, παρατηρώ πως το χορτάρι στον κήπο είναι ακόμα άθικτο αν και κάθε βράδυ τα κοράκια από το διπλανό νεκροταφείο φωλιάζουν για ώρες εκεί, πιθανότατα συζητώντας για την έλλειψη φιλοξενίας από μέρους μου, μιας και ποτέ δεν τα φίλεψα ούτε ένα τόσο δα πτώμα από τις λέξεις μου. Αντιθέτως τους έκλεβα μονίμως μικρά κρωξίματα για να τα στριμώξω σε κάποιο ρεφραίν ή να τα βάλω κάτω από το μαξιλάρι μου να σηκωθεί λιγάκι -χρόνια τώρα ψάχνω μια πιο βολική θέση για να αποδημήσω με τη μέγιστη δυνατή υστεροφημία.
Μια μέρα (Τετάρτη πρέπει να ‘ταν, αν και εγώ πάντα νόμιζα πως ήταν Σεπτέμβρης), άρχισε να βρέχει τόσο δυνατά που έβλεπα παντού Κιβωτούς, ξέροντας εκ των προτέρων πως χωρίς ταίρι δεν θα ‘βρισκα ποτέ εισιτήριο για τον Παράδεισο, έτσι άρχισα να ανοίγω τρύπες με ένα πιρούνι σε κάθε μια απ’ αυτές, ώστε να μη σωθεί κανείς τελικά, αφού κι εγώ θα πέθαινα, τι μ’ ένοιαζε εν τέλει ο υπόλοιπος πληθυσμός αν δεν ήμουν εκεί να τον χαζεύω;
Από τότε μου ‘μεινε.
Κουσούρι.
Άνοιξα τρύπες σε όλα τα θεμέλια του σπιτιού μου, ίσα ίσα να χρειάζεται μια μικρή αμφιβολία για να καταρρεύσει, και μετά ξεσκονίστηκα κι έκανα πως δεν ήξερα τίποτα για όλα αυτά τα τριξίματα που ακούγονται κάθε βράδυ κάτω από το κρεβάτι. Κι άμα περνάει και κανένας ξέμπαρκος φόβος που και που για αρμένικη βίζιτα, του ανοίγω τρύπες και αυτουνού κι όλοι νομίζουν στη γειτονιά πως παράγω Έμμενταλ στο υπόγειο…
Τώρα πλέον ανοίγω τρύπες στα βλέφαρα μου,
μπας και δω επιτέλους που σκατά βλέπουν όλοι οι άλλοι τα χρώματα…
Στάθηκα τυχερός.
Έχω ταξιδέψει σε όλες τις μουσικές με όλους τους τρόπους.
Περπάτησα μέρες και νύχτες πάνω σε κλαβιέ πιάνων,
τρύπωσα μέσα στη μπότα μιας φάλτσας ντραμς,
έμεινα μετέωρος πάνω από ένα φαγκότο κι ένα όμποε,
έγδαρα τα χέρια μου στις πιο λεπτές στριγκλιές ενός βιολιού,
ηλεκτροσόκ με αναστήσανε από χιλιάδες ηλεκτρικές κιθάρες,
και σε μια γκρανκάσα μέσα με ξαναθάψανε.
Ένα βράδυ βράχνιασα παρέα μ’ ένα τσέλο,
κολύμπησα με μια φλογέρα-σχεδία τον Σηκουάνα,
κι άλλοτε κάπνιζα φτηνά πούρα που με κέρναγε ένα κοντραμπάσο.
Ένας τυφλός μ’ ακορντεόν έγινε ο καλύτερός μου φίλος για ένα βράδυ,
μια γκάιντα παλιά έστελνε νότες μαχαίρια στα γυμνά μου μπράτσα,
βινύλια απέθαντα με στοιχειώσανε για πάντα,
και πνίγηκα ευτυχισμένος μεσ’ τους καπνούς μιας ξεκούρδιστης μπάντας.
Τώρα ξεκουράζομαι στα πιο μαύρα πλήκτρα ενός πιάνου.
Bösendorfer.
Bösendorfer 290.
Το ήξερες ότι είναι το μόνο πιάνο στον κόσμο,
με 9 μπάσα πλήκτρα περισσότερα;
Όλα μαύρα.
Έτσι κι εγώ.
Ακόμα και μέσα στην πιο αδυσώπητη πραγματικότητά μου,
θέλω κάτι ξεχωριστό για να κρυφτώ.
.
ΩΨΧΦΥΤΣΡΠΟΞΝΜΛΚΙΘΗΖΕΔΓΒΑ
ωψχφυτσρποξνμλκιθηζεδγβα
9876543210
+=-)(*&^%$#@!
(καθότανε μόνη της, οι φίλες της δεν την παίζανε, κι είπα να τη μαζέψω...)
.
...δεν είναι
και πολύ άσχημος
μήνας ο...
Δεκέμβρης!
[Σημείωση του αρχισυντάκτη:
Το ποστ αυτό είναι εξαιρετικό λιτό και απέρτιτο,
έπειτα από ειδικά συμφωνία που επιτύχαμε
με τον σπουδαίο βλόγερ Spy,
προκειμένου να μην ξαναγκρινιάξει
για τουλάχιστον 5 ποστ ακόμα
ή μέχρι να τελειώσει ο Αύγουστος
(ένας καθ' όλα υπέροχος μήνας για την υπόλοιπη κοινωνία)
εξαιτίας του ότι στην κοσμική και εξωτική Αθήνα,
έχει μείνει μόνον αυτός και άλλα 12 άτομα.
Σας ευχαριστούμε για την κατανόηση.]
.
Είμαι μια τρύπα.
Με ελικοειδείς σπείρες στα τοιχώματα σαν κάνη όπλου και βάθος απροσμέτρητο σαν σήραγγα που διαπερνά τις Άλπεις. Αν τολμήσεις να μπεις φρόντισε λίγο φως να έχεις μαζί σου, γιατί το σκοτάδι είναι πυκνό και διαβάτες παράτολμοι και άφρονες χάθηκαν στα βάθη μου. Φρόντισε να πάρεις και σχοινιά, να σκαρφαλώσεις πάλι αν δεν σ’ αρέσει, προς την επιφάνεια, αφού ξεφορτωθείς όλα σου τα βάρη για να ελαφρύνεις. Μην ανησυχείς, θα τα καταπιώ εγώ και θα τα χωνέψω, συνήθισα πια.
Είμαι μια τρύπα που δεν οδηγεί πουθενά, άγνωστος ο λόγος που υπάρχω, παρ’ εκτός για να πέφτουν μέσα μου της στέπας τα αγρίμια και να σκοτώνονται, μια σκοτεινή άβυσσος για να φοβούνται τα παιδάκια όταν με δείχνουν με το δάχτυλό τους οι μεγάλοι, ένα πρόσκαιρο καταφύγιο για τις στρουθοκαμήλους.
Χάσκω έτσι άπρακτη, αιώνες τώρα, μόνο που μετακινούμαι που και που γιατί με αναγνωρίζουν και με σημαδεύουν με σημαιάκια μπας και γλιτώσουν οι επόμενοι. Κι όταν κάποιος κάθεται σκεπτικός από πάνω μου κάνοντας τους απολογισμούς του, του χαμογελώ φιλήδονα, όχι από πονηριά, μα επειδή γι αυτό φτιάχτηκα, και προσπαθώ να τον πείσω πως είμαι μια φιλόξενη αγκαλιά. Τους κουτούς τους καταφέρνω. Κι εκείνοι ρίχνονται τυφλά.
Είμαι το αχανές στόμιο ενός πηγαδιού παράξενου, που είχε μια εποχή νερό, καθαρό, να ξεδιψάνε οι καμηλιέρηδες ή να καθρεφτίζονται οι γυναίκες που δεν είχανε κοντά τους ποτάμι να πλυθούνε, και να χτενίζουνε τα μακριά μαλλιά τους. Τώρα είμαι απλώς μια στεγνή τρύπα, αχόρταγη, γεμάτη βρύα, και μυρωδιά μούχλας αναδύω ολόγυρα.
Κάποτε είχα χιλιάδες νομίσματα στο βυθό μου.
.
Τίναξα τους υπόλοιπους κόκκους άμμου από πάνω μου και κοίταξα τριγύρω. Έξω από το κρύσταλλο είχε λιακάδα και πρέπει και να φυσούσε λιγάκι, εδώ μέσα όμως ήταν σαν να μην υπήρχε καιρός, ή μάλλον, επειδή αυτό δεν είναι εφικτό, σαν να μην έπαιζε κανέναν ρόλο ο καιρός. Ναι, σίγουρα δεν έπαιζε κανέναν ρόλο. Κυλούσα κι εγώ μαζί με όλους τους άλλους προς το στενό μικρό άνοιγμα, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών, αργά και ακανόνιστα, ποτέ πιο γρήγορα και σίγουρα ποτέ πιο αργά.
Είναι φανερό πλέον πως όσο πλησιάζω προς το άνοιγμα τόσο περισσότερο φορτίο πρέπει να ξεφορτωθώ -το μόνο σίγουρο είναι πως δε χωράμε όλοι μαζί- και μιας και είμαι ολόγυμνος αντιλαμβάνομαι πως πρέπει να απαλλαγώ πάραυτα από τις περιττές παρουσίες γύρω μου, έτσι αρχίζω και τους κλωτσάω έναν έναν, μέχρι που ο υμένας που μας ένωνε μέχρι πρότινος γίνεται σαν διαλυμένο ελαστικό σε αγώνα παγκοσμίου πρωταθλήματος, που μόλις έληξε άδοξα τουλάχιστον για έναν.
Πιο ελαφρύς λοιπόν τώρα, φτάνω επικίνδυνα κοντά στο σημείο που -θέλω δε θέλω- θα ανακαλύψω αν είμαι μέσα σε χωνί ή μέσα σε κλεψύδρα. Κι εντάξει αν είμαι σε κλεψύδρα. Κάποιος απελπισμένος θα τη γυρίσει κάποτε ανάποδα και όλες οι διαδρομές θα ξαναρχίσουν σαν σε ξεχαρβαλωμένο τρενάκι του τρόμου, που όταν έκλεισε το τσίρκο κανείς δε σκέφτηκε να πατήσει το “OFF”.
Εντάξει αν είμαι σε κλεψύδρα...
.
Σίγουρα, σε κάποιο βρεγμένο πεζοδρόμιο της Φλωρεντίας ή της Μονμάρτης, (που να θυμάμαι πια;) άφησα μια βαλίτσα γεμάτη ασπρόρουχα και φιλοδοξίες, ένα σκοτεινό και μουντό σούρουπο, απ’ αυτά που τριγυρνούσα σαν μποέμ ποιητής που δεν έχει γράψει ακόμα ούτε έναν στίχο, μα είναι βέβαιος πως μια μέρα θα πίνει τον καφέ του στον ίδιο χώρο που κάποτε ξόδευαν τη ζωή τους ο Tristan Corbiere, ο Arthur Rimbaud και ο Stephane Mallarme, ανάμεσα σε τούφες πυκνού καπνού και βρώμικες γυναίκες.
Όταν πέρασαν τα χρόνια, ένας αποστεωμένος υπάλληλος ενεχυροδανειστηρίου μου χτύπησε τη πόρτα, “είναι δική σας αυτή κύριε;” έφτυσε την ερώτηση μέσα από τα κιτρινισμένα δόντια του μαζί με λίγο ταμπάκο, δείχνοντας μου μια βαλίτσα βρώμικη και σκισμένη, τρύπια σε δέκα μεριές, σαν πτώμα που περίμενε καρτερικά τη νεκροψία -μιας και δεν του ‘μενε τίποτα άλλο να ελπίζει, “όχι!” αποκρίθηκα λίγο απότομα είναι η αλήθεια, μα τι να ‘κανα; από τις τρύπες έβγαινε μόνο μια δυσωδία εγκατελλειμένου βυρσοδεψίου και στάχτη από καμμένα βιβλία. Αποκλείεται να ήταν η δική μου...
Κάποιον καιρό μετά, σταμάτησα τις περιπλανήσεις μου στον κόσμο και κάλεσα μια γυναίκα στο σπίτι μου, της έφτιαξα ένα ωραίο δείπνο, σκάλισα την πιο σκοτεινή γωνιά της κάβας μου, ευωδίασε η βεράντα από το παλιό κρασί, από νυχτολούλουδα και γιασεμί που είχα φυτέψει επίτηδες για να ζαλίζω τα θύματά μου, “θέλεις να μείνεις;” της λέω, “για πόσο;” μου λέει, “μα... υπάρχει κι άλλο από το... πάντα;” άπλωσα την απορία μου χαλί μαλακό στα πόδια της για να πατήσει. Εκείνη έφερε όλα της τα λουλούδια και μια βαλίτσα, κι όταν το βράδυ έπαιρνε το μπάνιο της θολώνοντας το χώρο με τους πιο υποσχόμενους υδρατμούς, έσκυβα βιαστικά πάνω από την μισόκλειστη βαλίτσα, κι έριχνα κλεφτές ματιές, αλλά προφανώς θα έχετε ήδη μαντέψει: μάταια.
Σήμερα, πέρασε όλο το πρωινό –αυτά τα πρωινά της Δευτέρας στο σπίτι είναι ο μεγαλύτερος θάνατος, κι ας λένε οι κουρασμένοι άλλα...- μέσα σε μια αποπνικτική ησυχία, και μόνο εκεί, βαθιά στην καρδιά του μεσημεριού, ήρθε ο ταχυδρόμος έξω από την πόρτα, μόνο που ήταν πενήντα χρόνια μεγαλύτερος, με κοίταξε μ’ αυτές τις σκοτεινές γκρι κόρες των ματιών του, εγώ κόιταξα τον σάκο του μήπως είχε κάποια βαλίτσα για μένα, σιωπή, σήμερα δεν χαιρετηθήκαμε, έβγαλε από το παντελόνι του ένα πολυκαιρισμένο σημείωμα και το έθαψε καλά καλά μέσα στο χώμα του κήπου, σαν να φοβόταν πως θα το σκορπίσει ο άνεμος ή σαν να ήθελε να μου δείξει πως μαγαλώνουνε τα δέντρα, κι έφυγε έτσι περήφανος όπως ήρθε.
Εγώ πάλι, περίμενα να χορτάσουν πρώτα όλα τα σκυλιά της γειτονιάς και ύστερα κατέβηκα, έσκαψα λίγο, το κράτησα στα χέρια μου και διάβασα συλλαβιστά τις οδηγίες χρήσης, για τα επόμενες ημέρες μου:
“Θέληση είναι εκείνο που σε υποχρεώνει να νικάς
όταν η λογική σου λέει πως έχασες”
.
Το απόλυτο Top 10 των ποστ(ς) που κάνουν πάταγο!
53 ασχολήθηκαν... by Spy στις: 6/08/2009 03:50:00 π.μ.
Κατόπιν απαίτησης πολλών τηλεθεατών, σας παρουσιάζουμε εδώ, σε παγκόσμια αποκλειστικότητα, το Top 10 των καλύτερων ποστ που θα μπορούσατε να κάνετε προς άγραν πελατείας.
Οι συμβουλές που ακολουθούν είναι συμπεράσματα μακροχρόνιων ερευνών, και έχουν μελετηθεί διεξοδικά από ειδική ομάδα έγκριτων επιστημόνων.
Οι συμβουλές παρουσιάζονται με αντίστροφη σειρά (αποτελεσματικότητας) όπως κάθε αξιοπρεπές Top 10 που σέβεται τον εαυτό του.
#10: Ανακοινώστε πως χωρίσατε.
Στα βλογς, εν γένει, κυριαρχεί ένα ασαφές αίσθημα συμπαράστασης. Άμα τη ανακοινώσει ενός τέτοιου γεγονότος, σύσσωμη η παρέα σας θα σπεύσει να σας συμπαρασταθεί, αλλά και όπου γης πικραμένος θα τείνει μια χείρα βοηθείας, προκειμένου να τον/την ξεχάσετε ή να ξαναβρείτε τις χαμένες σας ελπίδες, με φράσεις του τύπου: “η ζωή είναι μπροστά σου”, “δεν άξιζε ο/η καργιόλης/α”, “αφέσου ελεύθερος/η και η μοίρα θα σου χαρίσει πλουσιοπάροχα τα δώρα της”, “θα σου στείλω προσωπικό e-mail”, κλπ.
Extra Tip: Αναφέρετε στο υστερόγραφο πως σας χτυπούσε κιόλας...
#9: Ανακοινώστε πως παντρεύεστε.
Ισχύει ότι και στο αμέσως προηγούμενο, με τη σημαντική συναισθηματική αντίδραση “όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη”! Οι ευχές θα πάνε σύννεφο, και η αμηχανία σας να βρείτε άλλες απαντήσεις πέραν του “ευχαριστώ”, θα βαρέσει tilt.
Extra Tip: Μην αναφέρετε ημερομηνίες, τοποθεσίες κλπ. Το τι κολλιτσίδες υπάρχουν εκεί έξω δεν περιγράφεται...
#8: Ανακοινώστε πως περιμένετε παιδί.
Εδώ είμαστε. Στα πλαίσια της online κοινωνικής δικτύωσης, κάθε γνωστός και άγνωστός σας βλόγερ θα θελήσει να σας συγχαρεί για την ανείπωτη αυτή χαρά, και το επερχόμενο γεγονός που θα αλλάξει ριζικά τη ζωή σας. Οι παλαιότεροι εξ αυτών, θα σας αφήσουν και τις πρώτες συμβουλές. Οι πιο χιουμορίστες βλόγερς θα περιμένουν απλώς να γεννηθεί το καμάρι σας, και μετά θα σας αφήνουν 18 σχόλια ημερησίως απαιτώντας να τους απαντήσετε, την ώρα που εσείς θα ψάχνετε πως στο διάολο μπαίνει το μπιμπερό στον αποστειρωτή...
Extra Tip: Φροντίστε να κάνετε δίδυμα!
#7: Κάντε ένα διαδικτυακό event.
Δικά σας γεννέθλια, του μπλογκ, επέτειο για τα 100 σας ποστς, τρισάγιο για τους 300 αναγνώστες σας κλπ. Προσπαθήστε να συγκρατηθείτε και να μην απαντήσετε σε καθέναν ξεχωριστά. Έτσι: α) δεν θα ξεμείνετε από λέξεις, και β) θα μετρήσετε την πραγματική σας δυναμικότητα.
Extra Tip: Μην ξεχάσετε να το αναφέρετε στα σχόλια που αφήνετε σε άλλα βλογς.
#6: Κλαψομουνιάστε (άνευ θέματος).
Η ακρογωνιαία λίθος του βλόγιν: Η Κλαψομουνιά. Το “θέμα” είναι δευτερεύουσας σημασίας. Αυτό που παίζει μεγαλύτερο ρόλο, είναι να βγάλετε μια πραγματικά σπαρακτική κραυγή απόγνωσης, μοναξιάς, και εγκατάλειψης. Πλείστοι όσοι σας επισκεφθούν θα σπεύσουν να σας πείσουν πως είναι φίλοι σας, πως δεν είστε μόνος/η στον κόσμο, πως θα σταθούν δίπλα σας ότι κι αν γίνει, κλπ. Εγγυημένο αποτέλεσμα.
Extra Tip: Αν βρείτε δε και πιασιάρικο θέμα (π.χ. πήγε με τον/την καλύτερό/ή μου φίλο/η) ακόμα καλύτερα.
#5: Επισκεφθείτε άλλα 300 βλογς και αφήστε φιλοφρονήσεις.
Στο χωριό μου το λέμε “αλλαξοκωλιές”. Mια άλλη λαϊκότερη έκφραση είναι το “τράβα με να σε τραβώ”. Θα σας πάρει λίγο χρόνο φυσικά, αλλά όταν δείτε τα πρώτα σχόλια από κάτι άσχετους (έως ανεκδιήγητους) βλόγερς του τύπου: “καλώς σας βρήκα και εδώ”, “ωραιότατο το σπιτικό σας”, και “πολύ ωραία ανάρτηση, ήρθα για να σας ανταποδώσω την επίσκεψη”, η λίμπιντό σας θα χτυπήσει κόκκινα!
Extra Tip: Φροντίστε ώστε η τελευταία σας ανάρτηση να μην έγινε πριν από τους Ολυμπιακούς της Αθήνας.
#4: Δημοσιεύστε γυμνές σας φωτογραφίες.
Επειδή πλέον έχουμε μπει στο φάϊναλ φορ των συμβουλών, ο βαθμός δυσκολίας σαφώς μεγαλώνει. Σε αυτό το στάδιο θα χρειστείτε υπομονή. Ξεκινήστε “δειλά” με ημίγυμνες, θολές, ή σκοτεινές σας φωτογραφίες, οι οποίες απαραιτήτως πρέπει να συνοδεύονται με κείμενα περί του πόσο μόνος/η νιώθετε. Σταδιακά (και ανάλογα με την ανταπόκριση), αρχίζετε να δημοσιεύετε, πιο αποκαλυπτικές πόζες με λιγότερα λόγια και σαφέστερα σεξουαλικά υποννοούμενα. Το ολοκληρωτικό χτύπημα θα έρθει όταν δημοσιεύσετε φωτογραφία με το κορμί του Χιου Τζάκμαν ή της Μόνικα Μπελούτσι και με “φωτοσοπιά” έχετε αντικαταστήσει το αντίστοιχο πρόσωπο με την αφεντομουτσουνάρα σας. Προτιμήστε η πόζα που θα επιλέξετε να είναι νωχελική και το κορμί ελαφρώς βρεγμένο. Το τι ματαιοδοξία περιφέρεται ολόγυρά μας, δεν περιγράφεται...
Extra Tip: Αν ζυγίζετε πάνω από 100 κιλά (ο καθένας) ξεχάστε το!
#3: Βρίστε ασύστολα κάποιον άλλον βλόγερ.
Τα μεγάλα όπλα! Επιλέξτε μετά από προσεκτική έρευνα, κάποιον βλόγερ μεσαίου ή μεγάλου βεληνεκούς, με καθημερινό αριθμό σχολίων άνω των 50, και βρίστε του το σπίτι, τη μάνα, τα θεία, τη θεία, ή ότι άλλο σας βρίσκετε πρόχειρο. Έξτρα μπόνους θα έχετε στην περίπτωση που τα μπινελίκια σας και οι κατηγορίες που θα του απευθύνετε, αφορούν σεξουαλικές ή πολιτικές προτιμήσεις, αβάσιμες κατηγορίες περί πληρωμένου γραφιά μεγάλων εκδοτικών συγκροτημάτων, ή υπονοούμενα για τη κρυφή του ταυτότητα. Δεν παρέχεται εγγύηση για την ποιότητα των σχολίων που θα αποκομίσετε στο βλογ σας, αλλά σίγουρα δεν θα προλαβαίνετε να απαντάτε.
Extra Tip: Καλό θα ήταν στο βλογ σας να μην υπάρχει το κανονικό σας όνομα...
#2: Απειλήστε ότι θα το κλείσετε.
Το βλογ φυσικά! Οι αυτόματες αντιδράσεις αλληλεγγύης και συμπαράστασης, θα έρθουν υπό την μορφή καταιγιστικών σχολίων που θα σας παρακαλάνε να “μην το κάνετε”, “να το ξανασκεφτείτε”, “εμείς σας αγαπάμε και θα σας περιμένουμε να επιστρέψετε”, “take your time…” κλπ. Τίποτε από αυτά δεν θα ισχύει, αλλά η έξωθεν καλή μαρτυρία είναι σημαντικός παράγοντας στην κλίμακα μέτρησης του καλού βλόγερ, κι ο καθένας θα θελήσει να ενθαρρύνει έναν “συνάδελφο” να μην το βάλει κάτω.
Extra Tip: Προσπαθήστε να δείχνετε ειλικρινά απογοητευμένος (ειδικά από τη πουτάνα τη ζωή). Αν δεν είστε αρκετά καλός σε αυτό αναθέστε το σε έναν επαγγελματία.
#1: Κλείστε το, το ρημάδι ντε!
Μιλάμε για το απόλυτο hit όλων των εποχών. Έχει παρόμοια αποτελέσματα με το παραπάνω, αλλά με δύο επιπρόσθετα πλεονεκτήματα: α) Θα έχετε άπλετο χρόνο να μαζέψετε σωρία σχολίων, μιας και δεν θα ξαναγράψετε (λέμε τώρα...), και β) θα δημιουργήσει λογικά και μια χιονοστοιβάδα από ποστ συμπαράστασης άλλων βλόγερς, οι αναγνώστες των οποίων θα θελήσουν να σας επισκεφθούν για να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι, πόσο μαλάκας είστε, ή σε ποιόν ακριβώς βαθμό κλαψομουνιάς έχετε φτάσει.
Extra Tip: Στην περίπτωση που μαζέψετε πάνω από 100 σχόλια, ΜΗΝ το ξανανοίξετε. Θα φάτε χοντρό ξύλο...
(το παρόν ποστ είναι αφιερωμένο σε όσους έχουν την ανασφάλεια
να μετρούν την αξία τους, σύμφωνα με τα στατιστικά του βλογ τους)
.
Είμαι ένας σκύλος που αλυχτάει κάθε όποτε δεν του πετάνε κόκκαλα.
Είμαι καλώδιο τεντωμένο, της πιο μεγάλης κρεμαστής γέφυρας του κόσμου που ταλαντεύεται σε κάθε σεισμό.
Είμαι το ξύσμα του τελευταίου σπίρτου σου που ξόδεψες απερίσκεπτα, όταν νόμιζες πως ο κόσμος είναι γεμάτος αναπτήρες.
Είμαι υπόηχος, ακατάληπτος, που τον οσμίζονται μόνο οι λύκοι.
Είμαι η γυαλάδα στο άσπρο του ματιού σου όταν ξεμένεις από λύσεις.
Είμαι κλωνάρι από σφένδαμο.
Και ένεση κωδεΐνης είμαι, που δε φτάνω τη φλέβα μου.
Κάποτε υπήρξα Λα μινόρε,
και μετά παύση τετάρτου.
Τώρα είμαι δύο,
και διαιρούμαι τέλεια με το τρία.
.
Προτιμώ να προσθέτω, παρά να αφαιρώ. Δευτερόλεπτα, λεπτά, ώρες, μέρες, χρόνια... Στο κάτω κάτω, το άθροισμά τους μας κάνει ότι είμαστε, ούτε η αφαίρεσή τους ούτε η διαίρεσή τους.
Προσωπικά συνηθίζω να παίρνω την κιμωλία και να γράφω αλλόκοτες πράξεις πάνω σ’ αυτόν τον μαυροπίνακα της ζωής, μέχρι να μου σωθεί η κιμωλία. Και το μόνο που εύχομαι είναι αυτό να συμβεί αφού καταφέρω πρώτα να τον γεμίσω, να μπουκώσει πράξεις και θεωρίες, να μη μείνει καθόλου μαύρο, να γράψω ακόμα και στο ξύλινο πλαίσιο, να ξύσω τα τελευταία τρίματά της μαζί με τα δάχτυλά μου, στην τραχειά επιφάνεια του τοίχου. Μετά -και αν τα έχω καταφέρει- μπορεί να του ρίξω μια τελευταία ματιά, πριν ο δυνατός αέρας τα κάνει όλα σκόνη.
Μέχρι τότε, σας εύχομαι μετά τις 12 αύριο το βράδυ, να βρει ο καθένας σας αυτό που πραγματικά επιθυμεί, απτό ή άυλο...
.
Αναρτήσεις
