InnerScapes

“Η καλή η μέρα από το πρωί φαίνεται”.
Αν δεχτούμε -έστω και προσωρινά- πως οι παροιμίες ισχύουν, η σημερινή μέρα μύριζε από ένα μίλι πως θα ήταν η χειρότερη στη σύντομη ζωή του Νόρμαν.

Αρχικά συνειδητοποίησε πως ξύπνησε ολομόναχος. Κοίταξε δίπλα του, δεξιά, αριστερά, κανείς. Παρόλο που θα ορκιζόταν πως το προηγούμενο βράδυ όταν έσβησαν τα φώτα είχε σίγουρα συντροφιά. Βέβαια. Έπειτα ήταν κι αυτή η απρόσμενη ησυχία που επικρατούσε στο σπίτι, αυτή του τύπου: “η ηρεμία πριν την καταιγίδα”. Με το εγκεφαλικό παραλίγο να δώσουν ραντεβού, όταν ανακάλυψε πως όχι απλά ήταν μόνος, αλλά κι αυτό ακόμα το προστατευτικό που είχε πάντα μαζί του, αυτό που από τόσες κακοτοπιές τον είχε προφυλάξει τις τελευταίες ημέρες, είχε εξαφανιστεί μυστηριωδώς.

Έκανε να σηκώσει το ευαίσθητο κεφάλι του, γνωρίζοντας καλά πως αυτό δεν είναι καθόλου εύκολη κίνηση για τύπους στην κατάστασή του, αλλά προφανώς δεν κατάφερε και πολλά πράγματα. Ίσα που πρόλαβε να μισο-δει πως ούτε οι γείτονες δεν ήταν εκεί. Για πρώτη ίσως φορά αντίκρυσε το αληθινό πρόσωπο του φόβου. Για πρώτη ίσως φορά άρχισε να αντιλαμβάνεται τον όρο “απόλυτη μοναξιά”. Και οι γιορταστικές αυτές ημέρες δεν ήταν κι ότι καλύτερο για ασκήσεις θάρρους.

Προσπάθησε να συνέλθει. “Για να στοχεύσεις σωστά που θέλεις να φτάσεις, πρέπει πρώτα απ’ όλα να συνειδητοποιήσεις που βρίσκεσαι τώρα”. Το είχε διαβάσει σε ένα χαρτί στον τοίχο, που είχε κι άλλα μικρότερα κείμενα αλλά δεν έφτανε να τα διαβάσει. “Μάλιστα” είπε με ψεύτικη ψυχραιμία στον εαυτό του. Εκείνος δεν του απάντησε.

Η μνήμη του γύρισε πίσω, σ’ έναν ακαθόριστο γι αυτόν χρόνο, όπου όμως κατάφερε να θυμηθεί καθαρά τα πρόσωπα που τον περιτριγύριζαν. Άρχισε να θυμάται ακόμα και τις συζητήσεις τους:
- Εσείς θα πάτε πουθενά αυτές τις μέρες;
- Είσαι τρελός; Με τέτοιο κρύο έξω;
- Δεν έχετε μεταφορικό μέσον;
- Φυσικά και όχι. Και τα παιδιά όπως βλέπεις είναι πολυ μικρά για δύσκολα ταξίδια.
- Χμ... ναι... (έκανε καθώς χάιδευε το απαλό, σχεδόν κατάλευκο, παιδικό κεφαλάκι που ήταν δίπλα του)
- Εδώ σπίτι λοιπόν.
- Εσείς; (έστρεψε από την άλλη, ρωτώντας τον κ. Μπρένταν)
- Όχι αγόρι μου (του έκανε συγκαταβατικά εκείνος). Είμαι πολύ γέρος πια. Μόνο σηκωτό μπορούν να με πάρουν από δω...

“Ωραία” σκέφτηκε, χωρίς να πει κουβέντα σε κανέναν. “Τουλάχιστον δεν θα είμαι μόνος...” άρχισε τα πυροσβεστικά κόλπα για τις αυταπάτες του.

Ήταν όμως! Πλέον. Μόνος.

Και ήξερε βαθιά μέσα του πως (όσα λεφτά κι αν ξόδεψε στην ψυχανάλυση) το τέλος ήταν κοντά, κι αυτό δεν ήταν αυταπάτη ούτε απλή φοβία. Οι μαύρες σκέψεις άρχισαν να τον παρασέρνουν σ’ ένα τρελό ντελίριο κι ήταν σχεδόν σίγουρος πως η γνώριμή του κρίση πανικού, του χτυπούσε την πόρτα.

Αυτό όμως που πραγματικά χτυπούσε και ο Νόρμαν δεν μπορούσε προσωρινά να δει, ήταν τα παπούτσια Του στο πάτωμα. Δεν τα έσερνε όπως έκανε συνήθως Εκείνος. Τα χτυπούσε, που σήμαινε με απλά λόγια πως όχι απλώς βιαζόταν αλλά πως ήταν και αποφασισμένος. Αποφασισμένος για όλα.

Προσπάθησε. Η αλήθεια να λέγεται. Προσπάθησε πραγματικά.

Δοκίμασε να κρυφτεί στα άπειρα σκεπάσματα που είχε γύρω του. Τίποτα. Ξεχώριζε σαν τη μύγα μεσ’ το γάλα. Δοκίμασε να σηκωθεί, να φύγει από όποια έξοδο έβρισκε πρώτη, αλλά γρήγορα θυμήθηκε πως και δεν μπορούσε να σηκωθεί και η μόνη έξοδος ήταν αυτή από την οποία ερχόταν Εκείνος. Δοκίμασε ακόμα και να μεταλλαχτεί. Το είχε δει σε κάτι ταινίες -χωρίς να ξέρει πως είναι επιστημονικής φαντασίας- αλλά φυσικά δεν κατάφερε τίποτα. Ήταν ο ίδιος ο Νόρμαν αυτοπροσώπως και αυτό δεν μπορούσε να αλλάξει με καμία δύναμη πάνω στη Γη. Δοκίμασε ακόμα και να βάλει μόνος του τέρμα στη ζωή του για να μη βιώσει το φριχτό μαρτύριο ενός αργού θανάτου, αλλά χωρίς χέρια αυτό ήταν μάλλον ανέφικτο...

Εκείνος μπήκε φουριόζος στην κουζίνα. Ήπιε βιαστικά μια χούφτα φάρμακα μ΄ένα ποτήρι κρύο νερό κι έριξε μια διερευνητική ματιά τριγύρω. Ο Νόρμαν κουλουριάστηκε. Το ψυγείο άνοιξε κι έκλεισε σχεδόν ταυτόχρονα. Τίποτα εκεί. Το ίδιο και το ντουλάπι δίπλα από την καφετιέρα. Η καρδιά του Νόρμαν κόντευε να σπάσει, και σχεδόν το κατάφερε όταν άκουσε εκείνο το άθλιο και απόκοσμο:
“Αχά!!!”

Το χέρι Του απλώθηκε λαίμαργα και σχεδόν έκρυψε τον ήλιο από τα μάτια του μοναχικού μας φίλου. Αμέσως μετά τυλίχτηκε γύρω του και με μια κίνηση τον σήκωσε ψηλά στον αέρα. Ο Νόρμαν έκλεισε σφιχτά τα μάτια, κι η τελευταία του σκέψη στη σύντομη αυτή ζωή του ήταν να είναι όμορφα και γαλήνια εκεί που θα πάει. Όπως εδώ. Σαν παράδεισος. Όλα κατάλευκα, απαλά, γαλήνια, σχεδόν ζαχαρένια. Σχεδόν Παράδεισος...

Με μια γρήγορη και απρόσκοπτη κίνηση του χεριού Του, ο μοναχικός Νόρμαν κατέληξε στο στόμα και πολύ σύντομα στο στομάχι Του. Εκεί, διαλυόμενος στα εξ ων συνετέθη, δεν πρόλαβε καν να βρει το χρόνο να σκεφτεί αν η ελπίδα του θα έβγαινε αληθινή. Σχεδόν αστραπιαία είχε γίνει ένα με όλους τους άλλους εκεί.

Μια άμορφη πλέον μάζα από αλεύρι, βούτυρο, αμυγδαλόψυχα, ζάχαρη, κονιάκ, συμιγδάλι και ξύσμα πορτοκαλιού.

Ένα θλιβερό συνονθύλευμα από κουραμπιέδες και μελομακάρονα.

Σ’ ένα υγρό και σκοτεινό νεκροταφείο
για την οικογένεια και τους φίλους του...

Έπειτα από ομόφωνη απόφαση της Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης της οικογένειας Spy (την οποία πήρα μόνος μου) αποφασίστηκαν και δημοσιεύονται τα κάτωθι:

Φέτος ΔΕΝ θα στολίσουμε δέντρο. Θα στολίσουμε την μπέμπα.
(εκτός από τις οικολογικές μας ανησυχίες, το παιδί πρέπει να αλλάζει που και που παραστάσεις…)

Η μικρή λοιπόν θα φορέσει μια πράσινη πυτζάμα, θα της βάλουμε και στα μαλλιά ένα χρυσουλί glitter αγγελάκι, που μας περίσσεψε από κάτι μαλακίες δώρα που μας φέρανε πέρσι, και θα τη βγάλουμε στη γειτονιά να πει “αγκου γκλ γκλ μπα ντα ντα αντά μμμ ντιγκλ” (όπερ μεθερμηνευόμενο σημαίνει: “τρίγωνα κάλαντα κλπ. κλπ.), μπας και μαζέψουμε κανένα φράγκο να πληρώσουμε τη ΔΕΗ.

Η γυναίκα μου θα φορέσει τα κέρατα του Rudolf και θα περιμένει στην γωνία τον Αϊ-Βασίλη να του δώσει τα μελομακάρονα που δεν μας πέτυχαν (οποιοσδήποτε συνειρμός θα θεωρηθεί κακεντρέχεια και θα αποβληθείτε από το βλογ).

Εγώ θα βάλω τα λαμπάκια στον κώλο μου και θα χοροπηδάω γύρω γύρω (και καλά έχουμε τα πιο hi-tech-flashing-moving λαμπάκια στη γειτονιά -θα πεθάνει ο γείτονας με τον ξεφούσκωτο Santa στο μπαλκόνι…)

Την ώρα που ξύπνησα ο ουρανός ήτανε μωβ. Σαν να είχες φυτέψει εκατομμύρια μελιτζάνες πάνω στα σύννεφα και κάποιος ατζαμής να πήγε και να τις ζούληξε όλες μαζί κατά λάθος. Κατά λάθος... Τρόπος του λέγειν φυσικά. Διότι τίποτα δεν γίνεται κατά λάθος, παρεκτός αν είσαι επίκουρος καθηγητής πυρηνικής φυσικής κι εκεί που ψάχνεις να αποδείξεις κάποια τρύπα στη θεωρία των παιγνίων –που φυσικά δεν είναι δική σου ειδικότητα ούτε αρμοδιότητα, αλλά τι σκατά; έλληνας γεννήθηκες, έλληνας θα πεθάνεις- ξάφνου σου πέφτει στο κεφάλι ένα ελενίτ από τη σκεπή της παράγκας της γιαγιάς σου, που έχεις μετατρέψει σε μυστικό εργαστήριο, και καθοδόν προς το πλησιέστερο δημόσιο ραντζοπωλείο, ανακαλύπτεις κατά λάθος μέσα στο ασθενοφόρο πως ο ήχος της σειρήνας κάνει τα σκυλιά, τις νυχτερίδες, τους μηρμυγκοφάγους και τις φάλαινες να παθαίνουν ομαδική παράκρουση και να προσπαθούν να αλληλοεξοντωθούν, κατά τη διάρκεια μιας ατέλειωτης ερωτικής επαφής, που δεν καταλήγει ποτέ σε εκσπερμάτωση, αλλά σε τρακάρισμα με τρένο. Τρένο διαγαλαξιακό φυσικά που μόλις αφήχθη από τον Πλούτωνα, κι έστριψε σε λάθος διασταύρωση, γιατί αλλιώς σιγά μην έριχνε τα μούτρα του και πέρναγε από δω...

Και... τι λέγαμε; Α, ναι, οι μελιτζάνες!
Οι μελιτζάνες λοιπόν... ε, χμ... ε... (σκατά, δε γουστάρω τις μελιτζάνες).
Θα πούμε λοιπόν ότι που και που πετάω ένα κέρμα στον ουρανό, κι αν δεν σκαλώσει στο μπαλκόνι του αποπάνω υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να το τσιμπήσει και να το καταπιεί το πρώτο διερχόμενο περιστέρει ή να μπλεχτεί στον έλικα κάποιου ελικοπτέρου, του οποίου σύσσωμοι οι τηλεοπτικοί αστέρες των οκτώ (άρτι αφιχθέντες με το μισό από το προγραμματισμένο μαύρισμά τους) θα ψάχνουν με τρομαγμένες άναρθρες κραυγές να βρουν τα αίτια της πτώσης, χωρίς καν να υποθέσουν πως πρόκειται απλά για μια διαβολική σύμπτωση ανακατεμένη με δυο τζούρες από την παροιμιώδη μου γκαντεμιά, οπότε θα κοιμηθούμε όλοι μαζί ευτυχισμένοι κατά τις τρεις τα ξημερώματα, στο τέλος αυτού του μαραθωνίου ενημέρωσης κατά τη διάρκεια των δηλώσεων του εκπροσώπου τύπου του ΚΚΕ για το φαινόμενο.

Έτσι, κάθε φορά που παρακολουθώ μια αναδάσωση, ψάχνω να βρω τον μαλάκα που φυτεύει μελιτζάνες, αντί για κέδρους και ροδακινιές και ζαχαροκάλαμα, μήπως και κατανοήσω το παράξενο αυτό μωβ, αλλά συνήθως μου χώνουνε ένα μικρόφωνο του ΣΚΑΪ στη μούρη -προφανώς είμαι και τυχερός που δεν μου το χώνουνε στον κώλο- και με ρωτάνε για το Global Warming (στα ελληνικά φυσικά, αλλά που να θυμάμαι τώρα...) κι εγώ προφανώς αποσυντονίζομαι, νομίζω πως ήρθαν πλέον τα προσωπικά μου 15 λεπτά δημοσιότητας, κι έτσι παίρνω ένα περισπούδαστο ύφος κι αρχίζω και μιλάω για επί γης ειρήνη και εν ανθρώποις ευδοκία, για έναν καργιόλη συνάδερφο μου που πιάνει κάθε πρωί τον κώλο μιας κοπελίτσας εκπαιδευόμενης κι εκείνη η καημένη δε μιλάει μιας κι έχει μεγάλη ανάγκη τη δουλειά, για τον Δήμο Βερύκιο που σχεδόν εύχομαι στην επόμενη πυρκαγιά να εγκλωβιστεί σε ένα δωμάτιο με μικρόφωνα χωρίς βύσματα, στη μέση του δάσους που θα καίγεται, και για την κρίση που περνάει η Σούπερ Λίγκα λόγω των αμφισβητούμενων μεταγραφών των μεγάλων ομάδων παρόλο που σχεδόν ξεπουλήσανε τα διαρκείας τους. Φυσικά στα κανάλια δεν ακούγεται τίποτε απ’ όλα αυτά. Βάζουνε μόνο την έντρομη φάτσα μου, κι από πάνω ήχους από σειρήνες, ξερόκλαδα που καίγονται και το intro από το soundtrack του Armageddon. Άσε που γεμίζουν και με τίτλους κι εξηγήσεις την οθόνη κι η καημένη η μάνα μου ακόμα δεν μ’ έχει δει live…

Στα τσακίδια!
Σφήνωσε κι ο οικιακός μας πυροσβεστήρας κάτω από τον καναπέ, εξαιτίας της απύθμενης γούβας (κλικ ντε!) που έχει κάνει στη μεριά μου...






.

δεν ήταν και τόσο χάλια!

Μια χαρά πήγα το πρωί στη δουλειά…





…και μια χαρά επέστρεψα το βράδυ!




Τι κάθομαι και γκρινιάζω;


Υ.Γ.: Στην επιστροφή σπίτι το βράδυ, σε μια απόσταση συνολικά 17 χιλιομέτρων, συνάντησα 24 αυτοκίνητα και 7 κόκκινους σηματοδότες. Τον τελευταίο τον πέρασα χωρίς να περιμένω…







.

Ένα λουλούδι

άνθισε σήμερα,

κι η γύρη του

σχημάτισε όλη την επόμενη ζωή μου...



Το βλογ υπολειτουργεί.
Ο βλόγερ βρίσκεται πλέον σε προχωρημένη κατάσταση
πλήρους αποβλάκωσης, λόγω παρατεταμένης ευτυχίας.
Παρακαλούμε για την κατανόησή σας...










.

(Σιγά μην κατάλαβα κι εγώ τι σημαίνει ο τίτλος, αλλά τι θέλετε;
Να ξοδέψω κανα μισάωρο να βρω πιο πιασιάρικο;)

Αυτό που θέλω να πως είναι πως η φράση “ιστορικές στιγμές”, που τόσοι και τόσοι από εμάς έχουμε χρησιμοποιήσει, έχει στην εξέλιξη του χρόνου και των εποχών, ένα ειδικό βάρος διαρκώς μειούμενο και όπως και να το κάνεις αυτό είναι κομμάτι ανησυχητικό.

Οι παππούδες μας φερ’ειπείν, έζησαν τις ιστορικές στιγμές (καλές ή κακές, δεν το εξετάζουμε τώρα) του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, των Βαλκανικών, της Μικρασιατικής Καταστροφής, του τεράστιου κύματος προσφύγων της εποχής, την απαρχή της βιομηχανικής επανάστασης, και τόσων άλλων γεγονότων που έμελλε να σημαδέψουν γενιές ολόκληρες μετά, είτε αυτές το (ανα)γνωρίζουν είτε όχι.

Οι γονείς μας (λίγο έως πολύ) έζησαν τις ιστορικές στιγμές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, του Εμφυλίου, της Εθνικής Αντίστασης, της Δικτατορίας, του Πολυτεχνείου, της Μεταπολίτευσης, του Βιετνάμ και των παιδιών των λουλουδιών, των Beatles και των Rolling Stones, των μπουάτ και του Κάρολου Κουν, του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου...

Εμείς;
Οι (σχεδόν) “της μεταπολίτευσης καημένη γενιά”;

Εμείς δεν έχουμε να θυμηθούμε τη συμμετοχή μας σε γεγονότα που συντάραξαν τον πλανήτη και που άλλαξαν τη ροή της Ιστορίας, παρά μόνο σημαντικά, και άλλοτε συγκλονιστικά προσωπικά βιώματα, τα οποία εξ ανάγκης ύπαρξης οροσήμων, τα ονομάσαμε “ιστορικές στιγμές”. Αυτές υψώσαμε ως μπαρουτοκαπνισμένη σημαία, για να ‘χουμε να κοκκορευόμαστε στους νεώτερους ή στα παιδιά μας, πως ζήσαμε ή δημιουργήσαμε πρωτοφανούς ιστορικότητας γεγονότα.

Εμείς ζήσαμε τις ιστορικές στιγμές της “Αλλαγής” του ’81, αλλά και της ξεφτίλας του “βρώμικου ‘89” και ό,τι επακολούθησε, της πτώσης του τείχους του Βερολίνου και της λήξης του ψυχρού πολέμου (λες και τον νιώσαμε ποτέ...), των απανωτών διαστημικών αποστολών, της έξαρσης του AIDS και του Έμπολα (ποιός ήρθε;) της εισόδου μας στην ΕΟΚ και τις ηλίθιες διαμάχες για τις (έξω οι) “βάσεις του θανάτου”...

Ζήσαμε τις ιστορικές στιγμές του Νίκι Λάουντα και του Άυρτον Σένα, του Πελέ, του Κρόιφ, του Μπεκενπάουερ, του Μαραντόνα και του Ντασάεφ, τις ανεπανάληπτες στιγμές του Ευρωπαϊκού στο μπάσκετ του ’87, αλλά και του 2005, την πρώτη μας ανεκδιήγητη συμμετοχή σε Μουντιάλ το ’94 αλλά και την κωλοφαρδία του 2004, είδαμε από κοντά τον Γκάλη και τον Γιαννάκη, δακρύσαμε με τον Μυγιάκη και τον Δήμα, ξεφτιλιστήκαμε με τον Αλέφαντο και τον Δανιήλ...

Ζήσαμε τις ιστορικές στιγμές του Rock in Athens το ’85 (λιώνοντας εκστασιασμένοι στο χώμα του Καλλιμάρμαρου, μπροστά στα πόδια των Clash, των Stranglers, των Depeche Mode, των Cure, στριμωγμένοι σε 80.000 κόσμου μέσα, και άλλες 20.000 έξω), ανατριχιάσαμε στους Pink Floyd στο κατάμεστο Ολυμπιακό στάδιο to ‘89, χτυπηθήκαμε στο Σπόρτινγκ με Nick Cave και Bauhaus, στο γήπεδο της ΑΕΚ με Rory Gallagher και Iron Maiden, στο ΡΟΔΟΝ με Steve Harley & Cockney Rebell, με Peter Hamill, με Ramones και Iggy Pop, και καταλήξαμε να σέρνουμε το σαρκίο μας ή το “πι” μας στις Μαλακάσες και στα Τάε Κβο Ντο...

Ζήσαμε τον Πουλικάκο και τους Σπυριδούλα, δακρύσαμε με τον Σιδηρόπουλο και τον Άσιμο, βρίσαμε και γελάσαμε με τον Τζιμάκο, μαζέψαμε κασσέτες του Χάρυ Κλυνν και δίσκους των Eagles και των Kansas, χορέψαμε τα πρώτα μας μπλουζ με “Holiday” και “Hotel California”, μας αγόρασε ο μπαμπάς μας ή θείος Νώντας Boney M και Abba, είδαμε τα “Τσακάλια” και τη “Λούφα και Παραλλαγή” και πήγαμε σκυφτοί με την τελευταία μας «γκόμενα» στο Safe Sex…

Ζήσαμε τις ηρωικές στιγμές που ανεμίζαμε ό,τι μαλλιά είχαμε ή δεν είχαμε στους καθρέφτες της Ombre και της Crazy (thanks Pastaflora), περάσαμε ξεφτιλισμένα Χριστούγεννα στην Μπαρμπαρέλλα ή στην Boom Boom και την ABC στην Πατησίων, ήπιαμε καθαρό ουίσκυ ντροπαλοί στον Λώρα πριν η Μαβίλλη αποκτήσει συντριβάνι και γίνει κέντρο διερχομένων, ψάξαμε τα μπαράκια που παίζαν οι Last Drive και οι Φάντης Μπαστούνι, αράξαμε σε μια γωνιά του Memphis στο Χίλτον και φάγαμε το πρώτο βρώμικο της Αθήνας στην πλατεία από κάτω, σε καρότσι με ουρά μισής ώρας...

Περπατήσαμε στο Δισκάδικο της Αθηνάς στα ντουζένια του, και στο Μοναστηράκι στην παρακμή του, ψωνίσαμε απ’ το Remember κι απ’ τις αμερικάνικες αγορές, χαμουρευτήκαμε στο Πάρκο Ελευθερίας και στο γιαπί του Μεγάρου, είδαμε ταινίες στην ταράτσα του Βωξ με χάλια ήχο και τα Εξάρχεια να βράζουν, περπατήσαμε σε ένα άλλο Πασαλιμάνι και στην ίδια ανηφόρα του Λυκαβητού, φάγαμε τα γόνατά μας κάτω από ποδήλατα με χαρτονάκια από πακέτα τσιγάρων στις ακτίνες, και τα μούτρα μας κάτω από παπάκια και βέσπες, παίξαμε πρώτοι Space Invaders και Pac Man…

Βασανιστήκαμε μερόνυχτα με DOS για να τυπώσουμε ένα ραβασάκι, και δεν φανταστήκαμε ποτέ πως θα κάνουμε μια μέρα ψυχανάλυση με Vista και Firefox, ποστ και κόμμεντς, τσατ και τουίττερ, με το κινητό στο mute και το iPod στο τέρμα...

Παιδί μου, σε τι κόσμο σε φέρνω...;
(γαμώ το MTV, τη Θώδη, τον Αυτιά και τον Ψιννάκη...)

Υ.Γ. Ας με συγχωρέσουν οι αξιότιμοι εκτός Αθηνών αναγνώστες.
Είμαι σίγουρος πως κι εκείνοι για κάτι θα έχουνε να κλαίνε.






.

Απαραίτητη διευκρίνιση:

Παρακαλούνται οι αξιότιμοι αναγνώστες που διαβάζουν από τα γραφεία τους, και παραπονιούνται συνήθως πως δεν έχουν ήχο, να μην απελπίζονται.

Το παρακάτω βίντεο μπορείτε να το απολαύσετε κάλλιστα και ΧΩΡΙΣ ήχο.

(απλά με ήχο έχει πιο πολύ πλάκα...)

Achtung!
Ακολουθεί βαριά κοινωνικοπολιτικό ποστ.
Παρακαλούμε να απομακρύνετε τα παιδιά, τους γέροντες,
και όλες τις ευαίσθητες ομάδες πληθυσμού από την οθόνη σας.



Τσουρέκια μας τα έχουν κάνει με ΤΗΝ κρίση!
Εγώ προσωπικά δε βλέπω καμία κρίση πουθενά. Όχι τουλάχιστον με την έννοια που της δίνουν τα media. Κρίση ιδεών βλέπω, πολιτικής βλέπω, ταυτότητας ναι, κρίσεις στο στρατό και στην αστυνομία, μάλιστα. Οικονομική κρίση όμως...;

Και για να το πιάσουμε από τη βάση του: είναι προφανές ότι μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες, παγκόσμιοι πρώην οικονομικοί κολοσσοί, έχουν πάθει τεράστιες ζημιές λόγω της πτώσης των πωλήσεών τους. Που προέρχεται είτε από την πτώση της αγοραστικής δύναμης των πελατών τους λόγω ακρίβειας, είτε από το φόβο του κόσμου να κάνει ασύστολες αγορές εν όψει δυσοίωνων οικονομικών προβλέψεων. Όλα αυτά ισχύουν, αλλά τι με νοιάζει εμένα; Εδώ ισχύουν; Όχι. Στο εξωτερικό ναι. Άντε να δεχθώ ότι ισχύουν και για τις μεγάλες πολυεθνικές που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Και πάλι όμως: τι με νοιάζει εμένα; Μέτοχος είμαι;

Ίσα ίσα που επιτέλους έχουμε αρχίσει και βλέπουμε τις τιμές διαφόρων προϊόντων να πέφτουν δραματικά. Αυτοκίνητα, ακίνητα, είδη τεχνολογίας, gadgets, όλα αυτά που το πάλαι ποτέ ονομάζαμε είδη πολυτελείας. Οι τιμές τους έχουν πέσει τόσο πολύ σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, που αρχίζεις και αναρωτιέσαι (αν είσαι σχετικά υποψιασμένος) μήπως ήσουν εντελώς μαλάκας όταν αγόραζες την 32άρα σου (για τηλεόραση μιλάμε) 1.000 ευρώ και βάλε, πέρυσι τέτοια εποχή, ενώ σήμερα πωλείται 300 στα ψιλικατζίδικα.

Ακόμα, ακούω στις ειδήσεις (ΣΚΑΪ) ότι στο εξωτερικό έχουν ήδη εδώ και καιρό ανοίξει καταστήματα, που πουλάνε επώνυμα είδη καθημερινής ανάγκης όπως: απορρυπαντικά, ζωοτροφές, συσκευασμένα τρόφιμα, κ.α. σε τιμές που φτάνουν έως και στο 1/3 των κανονικών που βρίσκεις στα ράφια των super markets, μόνο και μόνο επειδή κάποιοι είχαν την φαεινή ιδέα να αγοράσουν κοψοχρονιά από τα στοκ των μεγάλων πολυεθνικών τα είδη αυτά, ελάχιστες ημέρες πριν από την ημερομηνία λήξης τους, οπότε και θα καταστρέφονταν (θεωητικά τουλάχιστον) από τις εταιρίες. Έτσι τα προσφέρουν στους πελάτους τους στις τιμές αυτές, κι εκείνοι ψωνίζουν σαφώς πιο συνετά αλλά και πιο βραχυπρόθεσμα, εξοικονομώντας σημαντικά ποσά μηνιαίως.

Θα μπορούσα να αναφέρω αρκετά ακόμα παραδείγματα, αλλά νομίζω πως είναι αρκετά. Από την άλλη μεριά, δεν άκουσα πουθενά να γίνεται μείωση μισθού σε κανέναν. Μπορεί πολλοί από εμάς να μην πήραν αύξηση πρόσφατα, αλλά μείωση... δεν...

Οπότε προς τι ο πανικός; Έχουμε τα ίδια (τουλάχιστον) έσοδα, και εάν θέλουμε, λίγο ή πολύ μειωμένα έξοδα. Η αγοραστική μας δύναμη λοιπόν, μάλλον έχει αυξηθεί ή στην χειρότερη έχει παραμείνει αλώβητη. Το πως και αν θα την αξιοποιήσουμε, χρήζει μεγάλης συζήτησης.



Βέβαια...


...


...το ότι είμαι άνεργος εδώ και 4 μήνες,
και δεν έχω κανένα άλλο εισόδημα,
είναι άλλο θέμα.

Μάλλον.



Φωτό άνω: Έβγαλα τη γυναίκα μου στο δρόμο. Τι να κάνω;
.
.
.
.
.
.
.

Ο Σλόμποταν κοιμάται ανήσυχος στο Βελιγράδι, την ώρα που πουλιά φτεροκοπούν στην Βόνιτσα. Στα γόνατα σκάβει ο Κεμάλ στην Παλαιστίνη. Στο Πεκίνο αργοπεθαίνει η Μινγκ. Τραγουδάει μόνος του στο Σηκουάνα ο Ανρί, χαμογελώντας στ’ ακροκέραμα της Νοτρ Νταμ. Ο Χανς συναρμολόγησε το τελευταίο του βαγόνι, πριν πέσει για πάντα στην κατάθλιψη του Ντύσσελντορφ. Μπεθ τη φώναζε μόνο η μάνα της και γεννούσε ελπίδες στο σταχτί Μάντσεστερ, εχθές τ’ απόγευμα. Σε ένα κουφάρι βάρκας κοιμάται ο Φαρούκ λίγο πριν το ξημέρωμα του χτυπήσει στοργικά το μπράτσο. Στο Μανχάταν ο Άντριου ξεκοκακαλίζει ψάρια και στο Χάρλεμ τρυπιέται για τελευταία φορά ο Μάικ. Στο δέλτα του Νέστου ησυχία απλώνεται, μουντή και υγρή. Ανάβει ένα τσιγάρο στη σκοπιά ο Ελία, και το κρύβει στη χούφτα του μη φάει τη σφαίρα. Στον Νείλο ξεπλένουν απόβλητα και δέντρα πεθαμένα κολυμπούν στον Αμαζόνιο όλο το βράδυ. Μια μάϊνα στριγγλίζει δίπλα στα νερά της Βικτώρια. Στην Νικαράγουα ζητήσαν λύτρα. Ο πατέρας του Βλάντε κλαίει μονάχος κάθε απόγευμα στο Σεράγεβο. Ο Μίκα τρέχει, πάντα τρέχει, στις παγωμένες λίμνες, κι η Άντα χαράζει τα σπλάχνα της με μια κρεμάστρα σιδερένια. Σε σκουριασμένη σκάλα γλυστράει ο Ντέγιαν και σκοτώνεται. Ο Μάρκος της ψυθιρίζει τρυφερά στ’ αυτί. Γρατσουνάει τις χορδές ο Γουίλλυ στην Καρολίνα, και σ’ άδειους τοίχους ψεκάζει σχέδια ο Φελίπε στο Μπουένος Άϊρες. Στο Ανόϊ στριμώχνονται στους πάγκους. Ένα τατού χτυπάει στην καρδιά της Φένιας. Μάγισσα η Αλίσια με το πιο γαλάζιο βλέμμα στη Βαλένθια. Στον Ασπρόπυργο λαμαρίνες και φτηνά τσιγάρα. Στο Δελχί τα τρένα μουγκρίζουν. Μια εκκλησία χτίστηκε στο Βλαδιβοστόκ. Μια άλλη κάηκε στο Γιοχάνεσμπουργκ.


Τώρα. Σήμερα. Πάντα. Παντού.