Έτσι είναι αυτά.
Άμα δεν τα προλάβεις όσο είναι μικρά, μετά... τρέχα να συμμαζεύεις.
Ας όψεται.
Δε μπορώ να κάνω τίποτα άλλο παρά να είμαι συγκινημένος και περήφανος.
Το τέκνο μου και τα πρώτα του βήματα στο web!
.
Σήμερα έχουμε γεννέθλια.
Το παιδί μου γίνεται μιας εβδομάδας.
Κι επειδή μεγάλωσε πια κι αντιλαμβάνεται τον κόσο γύρω του, αποφασίσαμε από κοινού (με το παιδί), να γράψει το πρώτο του ποστ. Μάλιστα!
Το παιδί ΜΟΥ λοιπόν έγραψε, μετά από ώριμη σκέψη:
Ξηρττκφββξ8υ , ,λμμδψς
Παρακαλώ να προσέξετε ιδιαίτερα, τη χρήση κεφαλαίου γράμματος στην αρχή της φράσης, τη χρήση αριθμού (κάτι θα συμβολίζει αυτό το 8, δε μπορεί...) και ειδικότερα την εκτεταμένη χρήση σημείων στίξης! 2 (ολογράφως: ΔΥΟ!) κόματα κυρίες και κύριοι. ΔΥΟ ολόκληρα κόματα (για τους κακεντρεχείς να συμπληρώσω σε αυτό το σημείο πως δεν έχει μάθει ακόμα συντακτικό, είμαστε ακόμα στην αλφάβητο, εντάξει;) μέσα σε μια φράση!
Κυρίες και κύριοι αντιλαμβάνεστε πλέον, πως έχουμε μπροστά μας ένα μοναδικό φαινόμενο: το ποστ που γράφτηκε από τον νεαρότερο άνθρωπο στον πλανήτη! Κατόπιν τούτου, και εφόσον συζητήσαμε διεξοδικά (με το παιδί ξαναλέω, όχι με τη μάνα του) την ανάγκη του για έκφραση και επικοινωνία, σας ανακοινώνουμε επισήμως πως σε πολύ λίγες ημέρες, η κόρη μου θα είναι ο νεαρότερος άνθρωπος all over the Universe με δικό του βλογ (λεπτομέρειες οσωνούπω).
Πάω να κάνω κακά μου τώρα...
.
Είναι κάποιες στιγμές που δεν περιγράφονται.
Όσο κι αν προσπαθήσεις να τις στριμώξεις ανάμεσα σε λέξεις και σημεία στίξης, εκείνες τα υπερβαίνουν, τα υπερσκελίζουν. Είναι απλά πολύ σπουδαίες για να φυλακίζονται σε πεπερασμένους τρόπους περιγραφής.
Έζησα αρκετές τέτοιες τούτες τις μέρες.
Χάρηκα, τρόμαξα, ανατρίχιασα, φοβήθηκα, γέλασα, χαμογέλασα, στενοχωρήθηκα, ανάπνευσα βαθειά, μου κόπηκε η ανάσα, μου κόπηκαν τα γόνατα, αγκάλιασα, έσφιξα, λύγισα, έκλαψα, ονειρεύτηκα, μέτρησα, βοήθησα, ευχαρίστησα, ένιωσα μικρός, ένιωσα σπουδαίος...
Έζησα μέσα σε τρεις μέρες, όσα νόμιζα ότι συνήθως παίρνει χρόνια να τα γευτείς. Και αν -λέω αν- έχω αρχίσει να αντιλαμβάνομαι ορθώς και πάλι τον πραγματικό κόσμο γύρω μου, καταλαβαίνω πως δεν είμαστε και όλοι εξίσου τυχεροί για να τα γευτούμε, και ακόμα περισσότερο να τα θυμόμαστε όλα αυτά.
Έζησα όμορφες στιγμές τούτες τις μέρες.
Και μια από αυτές ήταν κι η στιγμή που γυρνώντας σπίτι σήμερα το βράδυ, με την πιο γλυκειά κούραση του κόσμου να γαργαλάει τις φλέβες μου και να βαραίνει τα βλέφαρά μου, είδα ενενήντα ανθρώπους, γνωστούς, φίλους, αγνώστους, αγαπημένους, παλιούς, καινούργιους, μικρούς, μεγάλους, δικούς μου, ξένους... ενενήντα ανθρώπους, να έχουν ξοδέψει ένα κομμάτι του χρόνου τους, για να μου γράψουν μια ευχή, να διαβάσουν για τη χαρά μου, να μοιραστούν μαζί μου κάτι που δεν ξέρω ακόμα αν μοιράζεται, μα αν ναι, ελπίζω ο καθένας να πρόλαβε να πάρει ένα κομμάτι πριν φύγει από τη γιορτή...
Δεν ξέρω πως να σας ευχαριστήσω.
Σαν να ‘χασα μεμιάς την έμπνευσή μου, το λεξιλόγιό μου, τον αυθορμητισμό μου και τη φαντασία μου, και κόλλησα σε τούτη την παράγραφο κανά δυο ώρες μέχρι να βάλω τελεία.
Θα ήθελα πάρα πολύ να απαντήσω σε καθέναν ξεχωριστά, και να ευχαριστήσω καθέναν προσωπικά, μα νομίζω πως το καταλαβαίνετε: δεν έχω λόγια...
Ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ (ας μου επτρέψετε οι υπόλοιποι), σε σένα, σε σένα, σε σένα, σε σένα, σε σένα, σε σένα, σε σένα, σε σένα, σε σένα και σε σένα. Κι αν ξέχασα κάποιον συγχωρέστε με προσωρινά.
Είναι κι αυτό το παλιό κρασί που φύλαγα ευλαβικά χρόνια τώρα,
που δε βοηθάει και τόσο...
.
Ένα λουλούδι
άνθισε σήμερα,
κι η γύρη του
σχημάτισε όλη την επόμενη ζωή μου...
Το βλογ υπολειτουργεί.
Ο βλόγερ βρίσκεται πλέον σε προχωρημένη κατάσταση
πλήρους αποβλάκωσης, λόγω παρατεταμένης ευτυχίας.
Παρακαλούμε για την κατανόησή σας...
.
Τρέχουμε τώραααααα.......
(κάποιος να σφουγγαρίσει ρε παιδιά όσο λείπω...)
.
...δε θέλω να πω Χριστός Ανέστη,
θα το ξέρεις, μάλλον, ήδη...
Θέλω να πω
Καλή Πατρίδα σύντροφε...
.
Ε, γκμχ...
Φου, φου, ένα, δύο, ένα, δύο...
Τεστ... τεστ...
Φου, φου...
Κυρίες και κύριοι,
Καλησπέρα.
Ονομάζομαι Innerscapes.
Για σας κύριος Innerscapes ή για συντομία ΤΟ BLOG!
Είμαι συνεργάτης του κ. spy και συνδιαχειριστής του παρόντος.
Θα ήθελα να σας πω ορισμένα λόγια για το μέλλον της συνεργασίας μας.
Ο κ. spy βρίσκεται σε ολιγοήμερον ταξίδι για δουλειές. Οι φήμες που τον θέλουν να διάγει έκλυτον βίον, στας παραλίας της νήσου Κύθνου, είναι διαβολικά αναληθείς. Ο συνεργάτης μου είναι ένας σκληρά εργαζόμενος νέος (ούτως ειπείν), ο οποίος τις ημέρες ταύτες εργάζεται εις το εξωτερικόν ρεπορτάζ, ώστε να σας κρατάμε καταλλήλως ενήμερους.
Εν τω μεταξύ, εμείς εδώ καλόν θα ήτο να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα. Ο παρών ιστοχώρος, πέρασε μίαν μακράν περίοδον χαμερπούς ασυδοσίας. Και από πλευράς του γράφοντος αλλά και από πλευράς των σχολιαστών του. Αυτό θα αλλάξει πάραυτα!
Ο χώρος αυτός ήταν, είναι και θα παραμείνει εις το διηνεκές χώρος τέχνης. Και τέχνη δεν είναι ούτε τα σουβλάκια, ουτε τα τζατζίκια, ούτε η φραπεδούμπες. Ως εδώ!
Achtung!!!
Μη χαζεύετε και μην μασουλάτε ποπ κορν όταν σας ομιλώ!
Αναμένω από εσάς να επιδείξετε φρόνημα υψηλό, μεγαλείο ψυχής, και πνεύμα αταλάντευτο από τα υψηλά στάνταρτς που έχουμε θέσει ως κοινότης. Φούλστοπ (τελεία για τους ημιμαθείς).
Αι αναρτήσεις που θα ακολουθήσουν, θα προάγουν τον πολιτισμόν, και το εθνικόν ιδεώδες, και θα σπείρουν εις τα πέρατα της οικουμένης τους καρπούς του αρχαίου πνεύματος των προγόνων μας, τους καρπούς της Τέχνης.
Αναμένω υμάς, με θάρρος λόγου και γνώμης, όπως προσέλθετε εις τον χώρον των σχολίων, ευλαβικά να καταθέσετε τις απόψεις σας, οι οποίες σε καμίαν περίπτωσιν δεν δύνανται να είναι ασύμφωνες με τα όσα προείπα. Αι αξιολογότεραι εξ αυτών, θα τύχουν της απαντήσεώς μου ή του σχολιασμού μου εν γένει, άμα τη επιθυμία μου και άνευ οιασδήποτε δεσμεύσεως.
Σας ευχαριστώ δια την προσοχήν σας.
ΤΟ BLOG.
... δεκατέσσερα ...
... δεκατρία ...
... δώδεκα ...
... έντεκα ...
... δέκα ...
... εννέα ...
... οκτώ ...
... επτά ...
... έξι ...
... πέντε ...
...τέσσερα ...
... τρία ...
... δύο ...
... ένα ...
... μηδέν
Εγώ σας το είπα.
Εσείς δεν μ' ακούγατε...
Να δω τώρα τι θα κάνετε
χωρίς εμένα...
(υπογραφή αυτόχειρα: the blog)
"Aλιείς αναγνωστών" (ή επί το λαϊκότερον: "Πελάαατες μου…")
17 ασχολήθηκαν... by Spy στις: 6/12/2008 11:13:00 μ.μ.Tσαντίστηκα, στενοχωρήθηκα και απάντησα και εν βρασμώ (σχετικώ…).
O λόγος για ένα σχόλιο σε προηγούμενη ανάρτησή μου, στο οποίο εμμέσως πλην σαφώς, κατηγορήθηκα για "γλείψιμο" προς έναν καινούργιο επισκέπτη του blog μου.
Ψυχραιμότερα λοιπόν και εν γνώσει των συνεπειών του νόμου, δηλώνω υπεύθυνα τα κάτωθι:
• Δεν έγλειψα ποτέ (και ελπίζω να μη χρειαστεί να το κάνω και στο μέλλον) ώστε να εξασφαλίσω οφέλη οποιασδήποτε μορφής από οποιονδήποτε. Έχω κατηγορηθεί πολλές φορές και από πολλούς, για το απότομο του χαρακτήρα μου, ακριβώς, επειδή δεν "γλύφω" προκειμένου να ωραιοποιήσω μια κατάσταση, πράγμα που με κάνει να φαίνομαι "σκληρός" (εγώ προτιμώ πάντως το ρεαλιστής).
• O λόγος που εγώ προσωπικά, αποφάσισα να δημιουργήσω ένα blog, είναι επειδή έχω αποκυρήξει την εσωστρέφεια, εδώ και κάποιο διάστημα και ως εκ τούτου "γουστάρω" να δημοσιοποιώ τις απόψεις μου, τα έργα μου, τις ενστάσεις μου και εντέλει οτιδήποτε χρήζει κατά τη γνώμη μου, προβολή και ίσως διάλογο.
• O διάλογος είναι δημόσιος και όχι ιδιωτικός. Θα ήθελα, ειρήσθω εν παρόδω, η συζήτηση εδώ να γίνεται από όλο και περισσότερους επισκέπτες, πράγμα που πιστεύω πως επιθυμεί και κάθε άλλος blogger στον πλανήτη. Δεν πρωτοτυπώ σ’ αυτό, νομίζω.
• Tο να καλωσορίσεις έναν καινούργιο επισκέπτη στο "χώρο" σου, θεωρώ ότι είναι δείγμα ευγένειας και πολιτισμού, και όχι απέλπιδα προσπάθεια "ψαρέματος" μόνιμης "πελατείας". Στο κάτω κάτω μόνο εάν θελήσει εκείνος, και βρει κάτι πραγματικά ενδιαφέρον εδώ (ανάμεσα στα χιλιάδες άλλα blogs που υπάρχουν εκεί έξω), θα ξαναπεράσει.
• Aπεχθάνομαι κυριολεκτικά, σχεδόν όλες τις προσπάθειες απόκτησης ψηφιακών "φίλων", είτε αυτές προσωποποιούνται στη συμμετοχή σε social networking sites (facebook, hi5, twitter κοκ.), είτε σε εύκολα κι ανώδυνα σχόλια τύπου: "μπράβο, πολύ ωραίο, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, καλά τα λές" κλπ. σε όποιο blog βρεθεί μπροστά μας, είτε στη συμμετοχή σε blogoπαίχνιδα (ωραίο φρούτο κι αυτό!), είτε σε οτιδήποτε άλλο, που θα "εφευρεθεί" μεθαύριο.
• Όταν θεωρώ τα γραφόμενά μου "προϊόν" (προϊόν σκέψης εννοείται), οφείλω στον εαυτό μου αλλά και στο "προϊόν" μου να το διαφημίσω. Mε τρόπους αποδεκτούς, ευρέως σεβαστούς και μη προσβλητικούς. Aν μπορώ να διευκολύνω κάποιον, να βρεί ένα παραπλήσιο "προϊόν" κάπου αλλού θα το κάνω επίσης. Δεν μου ανήκει ο χώρος. Tον νοικιάζω προσωρινά, τον στολίζω κατά τα γούστα μου, και επαγγέλομαι ότι πρεσβεύω, σ’ αυτό το παράλληλο σύμπαν, διαλαλώντας την πραμάτεια μου.
• Tέλος στο κουδούνι της εξώπορτας (βλέπε: "άλλα blogs") βάζω ότι εγώ θεωρώ ενδιαφέρον, "κοντινό" μου, και άξιο προσοχής ή σημασίας, χωρίς να έχω ζητήσει από κανέναν από τους κατοίκους των άλλων "διαμερισμάτων" να κάνουν το ίδιο.
Eπειδή κοντεύει να πάρει την αηδιαστική μορφή της απολογίας αυτό το κείμενο, το κλείνω εδώ και δεν θα επανέλθω. Όποιος ενδιαφέρεται θα το ξαναβρεί σαν link στο τέλος του "manifesto" παραπλεύρως.
Συγχωρήστε μου τα πολλά εισαγωγικά ("). Τα έβαλα για να μην παρεξηγηθούν και αυτές οι λέξεις.
Δεν το είπα εγώ. Ειπώθηκε... Ετσι απλά. Και εκφράζει τόσες διαφορετικές πτυχές της καθημερινότητάς μας, που νομίζω ότι ταιριάζει γάντι σε αυτό το νέο blog, που τίποτα άλλο δεν έχει σαν σκοπό, παρά να καταγράψει αυτήν την εξωφρενική, αλλοπρόσαλη, βάναυση, αέναη, δηλητηριώδη και δημιουργική, προβλέψιμη ή χαοτική, εξοντωτική καθημερινότητά μας...
Καλή μας τύχη, μικρέ μου βλάκα,
καλή σου τύχη και σένα απρόσεκτε αναγνώστη μου...
Αναρτήσεις
