1) Τρισμέγιστε βλόγερ, πως μπορώ να το κάνω κι εγώ αυτό; -> [Να ψάξεις να το βρεις μόνος σου! Όταν το έψαχνα εγώ εσύ τσάκιζες μπριζολίδια στα βλάχικα της Βάρης.]
2) Μα είμαι εντελώς βλήμα, να φανταστείτε πάνσοφε, ακόμα και στα links κάνω διπλό κλικ, μόνο αυτό ξέρω, και το Quit, τα άλλα μου τα έβαλε ο ανηψιός μου στο πι σι, που ξέρει απ’ αυτά! -> [Να του πεις να σου βάλει και μια θερμοφόρα στην πλάτη γιατί θα σκευρώσεις, στην ηλικία σου καλύτερα να ασχολείσαι με το βελονάκι. Το βλόγιν βλάπτει σοβαρά τη σπονδυλική στήλη και την όραση.]
3) Υπέρτατε Μαέστρο των βλογς, γιατί το δικό σας βλογ είναι θεϊκό και το δικό μου είναι σαν παστουρμάς ξεχασμένος εκτός ψυγείου; -> [Διότι εγώ είμαι σπουδαίος και αναγνωρισμένος καλλιτέχνης, ενώ εσύ πάτησες απλά το auto-create της υπηρεσίας βλόγιν για να το φτιάξεις πριν σου κρυώσει το παστίτσιο.]
4) Τιτάνα της βλογόσφαιρας πως θα μπορούσα κι εγώ να έχω ένα βλογ, έστω και στο 1/10 της καλαισθησίας του δικού σας; -> [Επειδή είσθε ευγενής θα σας πω: κλικ (ένα κλικ λέμε!) εδώ δίπλα, στην εικονίτσα που κουνιέται, όχι στις άλλες, θα σας πάνε αλλού κι άντε να μου ξανάρθετε μετά.]
5) Ρε φιλάρα, γιατί εσύ έχεις διακόσιαπενηνταδώδεκα σχόλια σε κάθε ποστ, κι εμένα με επισκέπτεται μόνο μια φίλη της πρώην μου; -> [Να ξαναπεράσεις αύριο, και να με ρωτήσεις πιο ευγενικά!]
6) Μάλιστα: Αξιότιμε κύριε Spy (καλά το πάω;) πως μπορώ να αυξήσω την επισκεψιμότητά μου; -> [(καλά το πήγες) Να γράψεις κάτι της προκοπής. Πιστεύεις ότι ενδιαφέρει κανέναν γιατί σε παράτησε πρόπερσι η γκόμενά σου κι εσύ κλαψομουνιάζεις ακόμα;]
7) Εκλαμπρότατε, πολύ συχνά τώρα τελευταία δεν έχω έμπνευση και ότι ποστ κι αν γράψω είναι μπούρδα. Τι με συμβουλεύετε; -> [Σταμάτα να γράφεις ποστ! Τα σχόλια είναι καλύτερα. Ο Επίτιμος δηλαδή χαζός είναι που το κάνει;]
8) Ρε πούστη μου, τι σκατά είναι όλα αυτά τα γ@μω$%#@*@^# ψιψιψίνια και τα μπλιμπλίκια που ασχολούνται όλοι οι άλλοι, κι εγώ δεν καταλαβαίνω Χριστό; -> [Προφανώς έχεις μπει σε λάθος F.A.Q.!]
9) Να με συγχωρείτε άξιε και τιμημένε Δαλάι Λάμα του internet… Εννοούσα τι ακριβώς είναι το φέϊσμπουκ, το εμ ες εν, το τγουίτερ, το ντελίσιους, το τεχνορατι, το φρεντφιντ, το σκάϊπ, το γουίντοουζ λάϊβ κλπ.; -> [Να πας και να ρωτήσεις τον γκουρού του social networking, εμείς εδώ είμεθα σοβαρό βλογ!]
10) Υπέροχε Spy, είμαι κυριολεκτικά συνεπαρμένη από την ευγενική και γοητευτική παρουσία σας εδώ. Πως θα μπορούσα να σας γνωρίσω και από κοντά; -> [Μικρή μου Λολίτα, είναι απλό: στέλνεις ένα e-mail με 3 τουλάχιστον γυμνές σου φωτογραφίες, διαστάσεις στήθους – μέσης – γοφών, σκαναρισμένη φωτοτυπία του Ε9 σου, βιογραφικό και παρούσα θέση εργασίας του κηδεμόνα σου, και τέλος ένα έμβασμα 2.000 ευρώ στον λογαριασμό που θα σου στείλω. Τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει η γυναίκα μου...]
(συνεχίζεται)
.
12) Κάποια στιγμή επιθύμησα να κάνω κάτι πραγματικά καλό, δεν ήθελα όμως να κάνω θόρυβο γιατί διαισθάνθηκα πως ο θόρυβος δεν κάνει καλό και το καλό δεν κάνει θόρυβο. Τελικά έκανα πολλά μικρά καλά σιωπηλός.
11) Ποτέ δεν κατάφερα να μάθω πότε να αποδέχομαι την απόρριψη και πότε να απορρίπτω την αποδοχή. Η υστεροφημία μου είναι προφανώς ένα φάντασμα που με ακολουθούσε από πριν γεννηθώ.
10) Η πληρότητα στη ζωή μου, πιστεύω, δεν θα έρθει όταν δεν θα υπάρχει πλέον κάτι να προσθέσω, αλλά όταν δεν θα μπορώ να βρω τίποτα να αφαιρέσω.
9) Δεν θα μετανιώσω ποτέ για τις φορές που σταμάτησα να μιλάω πριν ο άλλος σταματήσει να ακούει. Αν μετρήσω τις υπόλοιπες θα γεράσω μετρώντας.
8) Η ζωή μου έμαθε πως, όταν δεν είναι απαραίτητο να πάρεις μιαν απόφαση, είναι απολύτως απαραίτητο να μην πάρεις καμιά απόφαση.
7) Γνώρισα πολλούς ανθρώπους που αγνοούν τις δυνατότητές τους. Είναι σαν μια πεταλούδα που πάντοτε ζούσε μέσα σε ένα κλειστό βάζο. Όταν το βάζο ανοίξει η πεταλούδα παραμένει μέσα γιατί κανείς δεν της είπε ότι μπορεί να πετάξει.
6) Το να ζεις πραγματικά δεν έχει σχέση με το πόσες φορές ανέπνευσες αλλά με το πόσες φορές κάποιο σημαντικό γεγονός σου έκοψε την ανάσα. Εμένα με τρέξανε καμιά δεκαριά φορές στα νοσοκομεία γι αυτό το λόγο.
5) Αν ένα πρόβλημα έχει λύση, τότε γιατί να ανησυχείς; Αν ένα πρόβλημα δεν έχει λύση, τότε γιατί να ανησυχείς;
4) Η συγγνώμη τελικά είναι πολύτιμη. Γι’ αυτό δεν είναι για όλους. Όσο τη σπαταλάω σε άτομα που δεν την αξίζουν, τη στερώ από εκείνους που πραγματικά τη χρειάζονται. Μάλλον έχω να ξεπληρώσω περισσότερα δάνεια απ’ όσα νομίζω.
3) Μου είπαν: «Ποτέ μην δικαιολογείς τις πράξεις σου. Οι φίλοι σου δεν χρειάζονται κάτι τέτοιο και οι εχθροί σου δεν θα σε πιστέψουν ούτως ή άλλως». Δεν τους πίστεψα και ξόδεψα τις μισές μου λέξεις άσκοπα.
2) Η διαφορά της θεωρίας βέβαια, από την πράξη, είναι πολύ μικρή στη θεωρία αλλά πολύ μεγάλη στην πράξη.
1) Τελικά δεν είμαι παρά ένας ακόμα μέτριος βλάκας, εφευρετικός στους προλόγους, κοινότυπος στο κυρίως θέμα, και εξαιρετικά ταλαντούχος στους πομπώδεις επιλόγους.
...
.
* Να με συμπαθάτε κύριε Σελιτσάνε για τα ορθογραφικά.
Η συγκίνηση βλέπετε...
.
Είμαι ένας μικρός τοσοδούλης θεός, ίσα που φαίνομαι, τα βράδυα προσπαθώ να κάνω θόρυβο για να μ’ ακούνε οι περαστικοί και να μη με πατήσουν καταλάθος και σπάσω, γιατί τότε θα γεμίσει ο κόσμος ομορφιά και γλύκα, και ποιος άραγε μπορεί ν’ αντέξει τόση ευτυχία, παρεκτός απ’ τον ζητιάνο εκείνον που κάθε μεσημέρι μου χτυπάει την πόρτα κι εγώ του δίνω ένα πιάτο φασολάδα, το ίδιο κάθε μέρα, κι εκείνος χαμογελάει τόσο πλατιά που ξεγέλασε και πάλι το θάνατο, τόσο πλατιά που φαίνονται όλα τα σάπια δόντια του με σκαλωμένες τις δύσκολες λέξεις ανάμεσά τους και χωρίς οδοντογλυφίδες να τα καθαρίσει, ή πάλι άλλες φορές σέρνομαι δίπλα σε νάρκες, σαν σαλιγκάρι που βρήκε επιτέλους έναν δρόμο πιο υγρό από τα όνειρά του, να ιδρώνει ανενόχλητο, κι εκείνες σκάνε στα μούτρα μου και θραύσματα με σχήματα αλλόκοτα σκίζουν τη σάρκα μου, έτσι που οι λέξεις μου χύνονται όλες από τις ανοιχτές πληγές και ποτίζουνε τη στείρα γη τριγύρω, οπότε εγώ, πιο ελαφρύς κι από τότε που ήμουν μια σελίδα αναγνωστικού, αιωρούμαι πάνω από στρατιωτικά αεροδρόμια και σιγά σιγά αναλήπτομαι, ώσπου ένας χρυσαετός έρχεται απ’ το πουθενά, με αρπάζει με τα πελώρια νύχια του και με πετάει από ψηλά πάνω στη φωλιά του, τροφή για τα μικρά του αετόπουλα, κι εγώ γαληνεύω τότε, γιατί...
...πότε άλλοτε να νιώσεις σπουδαίος
αν όχι τη στιγμή που ταΐζεις ένα παιδί που πεινάει;
παράξενο μπλε έχει η θάλασσα σήμερα...
Σε μια άβολη καρέκλα μεταλλική αεροδρομίου, φορές φορές χωρίς λόγο, χωρίς ταξίδι να πάω, μόνο μ’ αυτή τη γεύση του καφέ της αναχώρισης στα χείλη.
Σ’ έναν κακοφωτισμένο άσχημο διάδρομο νοσοκομείου που βρωμούσε εγκατάλειψη, να ακούσω ένα “εντάξει, την γλίτωσε”, κι η καρδιά μου να χτυπάει στο ρυθμό της λάμπας φθορίου που αργοπεθαίνει πάνω από τον τελευταίο φοριαμό στο βάθος.
Σε μια στάση λεωφορείου ξημερώματα μαζί με τους νυχτοφύλακες που σχολούσαν, να πάω να δώσω κίνηση σε άψυχα μηχανήματα, τελευταίους αυτόπτες μάρτυρες μιας βιοτεχνίας που άσθμαινε σ’ αυτήν την κακοτράχαλη πορεία προς την ανυπαρξία.
Σε μια αίθουσα αναμονής πολυϊατρείου, μ’ ένα ταβάνι τόσο χαμηλό που ίσα να φτάνει στα κομένα μου γόνατα, να με σκεπάζει και να με απειλεί πως δεν θ΄ακούσω ποτέ το “οι εξετάσεις σας είναι μια χαρά”.
Σ’ ένα άδειο τηλέφωνο μπροστά, σχεδόν ικετευτικά, σε στάση εμβρύου να παρακαλάω για ένα “μου ‘λειψες”.
Σ’ ένα φθαρμένο γκρι παλτό μέσα, καπνίζοντας τα τελευταία μου δέκα τσιγάρα, για άλλη μια συγγνώμη που δεν πρόλαβα να πω.
Σ’ ένα σπίτι από άχυρα, τη φωτιά να πλησιάζει, χωρίς μια αντιπυρική ζώνη μέχρις όπου φτάνει το μάτι.
Σ’ ένα ταξίδι, με λευκό εισητήριο. Άγραφο πριν καν το αγοράσω...
Αναρτήσεις
