InnerScapes

Κατάπια γρήγορα γρήγορα το φτερό από το Boeing 747 και σκούπισα τα χείλη μου μ’ ένα πανί ιστιοφόρου. Έξω έβρεχε τραπεζοκαθίσματα και τίποτα δεν προμήνυε πως αυτός ο τύπος με τα άσπρα μούσια εκεί πάνω θα βαριόταν σύντομα. Έπρεπε να φύγω όμως. Είχα παρκάρει βέβαια στη Ζιμπάμπουε πάνω κάτω, οπότε μάλλον θα έπρεπε να πάρω το μετρό μέχρι την αφιλόξενη αυτή χώρα, κι από κει να ταξιδέψω οδικώς ως το Άλφα του Κενταύρου που ήταν ο τελικός μου προορισμός.

Οι τρεις φίλοι μου απόρησαν μ’ αυτήν την ξαφνική μου απόφαση. Ο Αμβρόσιος Μπηρς, ο Μπορίς Βιάν και ο Ντάγκλας Άνταμς παράτησαν βιαστικά στα πιάτα τους τον βροντόσαυρο που ξεκοκάλιζαν, κι ετοιμάστηκαν να πληρώσουν. Τους εξήγησα ήρεμα πως δεν χρειαζόμουν πλέον τη βοήθειά τους, αυτό ήταν ένα ταξίδι που έπρεπε να κάνω μόνος μου, κλπ, κλπ, κι έτσι συνέχισαν αμέριμνοι το γεύμα τους, περνώντας στο επόμενο πιάτο, που δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα πλυντήριο πιάτων πανέ με σως βατόμουρο, παπαρδέλες και εφημεριδοκροκέτες.

Τρεις αιώνες, εβδομηνταέξι χρόνια, οκτώ μήνες και δώδεκα ημέρες αργότερα, την ίδια ακριβώς ώρα, είχα μόλις παρκάρει την καλογυαλισμένη μου φριτέζα με την οποία ταξίδεψα, όταν δυο κοντοπίθαροι Γκουάγκα* με χτύπησαν με κάτι σκληρό στο κεφάλι, και λιποθύμησα μεμιάς. Στο ανακριτικό γραφείο του Μεγάλου Μπόγκολ** που με έσυραν για την καθιερωμένη ανάκριση, φάνηκε ξεκάθαρα πως το εγκληματικό όργανο ήταν ένα Κενταυριανό αγγούρι –που εκείνη τη στιγμή μασούλαγε αμέριμνα ο Μεγάλος Μπόγκολ- μιας και είχε επάνω τις τελευταίες δεκαέξι τρίχες του κεφαλιού μου.



«Αβα ζου γκουεμπρε λε βουμπα. Ντο!» είπε απότομα ο άρχων.
«Μα έχω ξανάρθει τόσες φορές! Δε με θυμάστε;» απάντησα έντρομος.
«Χλουπ» είπε ξερά.
«Ξέρετε, ψωνίζω από τον πλανήτη σας εδώ και ένα χρόνο περίπου, σας έχω κάνει μεγάλο τζίρο! Δείτε και τα τιμολόγιά σας» ψέλλισα.
«Βργρμπ...» (Σ.τ.Μ.: “Απορία ψάλτου βηξ”, δεν είναι καταχωρημένη στα διαγαλαξιακά λεξικά η λέξη αυτή, οπότε εικάζουμε ότι πρόκειται για κάτι παρεμφερές με το γήινο “Χμφ...”)
«Πρέπει να με ελευθερώσετε Μεγάλε Μπόγκολ» είπα με τα λιγοστά ψήγματα παρρησίας που είχα φυλαγμένα για τέτοιες δύσκολες ώρες, «ο αξιότιμος κύριος Φλυμπότραξ με περιμένει. Έχουμε κανονίσει το ραντεβού μας εδώ και εξηντατρία χρόνια, και γνωρίζετε καλά πως δεν του αρέσει καθόλου να τον στήνουν. Πολύ φοβούμαι πως θα δώσει το εμπόρευμα αλλού εάν καθυστερήσω...»
«Φαπ ντουντουμπι ουχε φαλα ποστ αμπα Άλφα Κενταύρου!» σχεδόν ούρλιαξε. «Χεμπρε βοζα μπλογκ! Ανα χουακαμα ουντε»

Πάγωσα στη θέση μου. Δεν ήξερα τι να πω...

«Φερμπεγκο ντουντα 112 σχόλια!» ολοκλήρωσε φωναχτά.
«Μα τι σημασία έχει αυτό; Δεν θέλετε πλέον να μου δίνετε εμπόρευμα;» απόρησα σχεδόν με αυθάδεια για τα Κενταυριανά δεδομένα. «Δεν σας πληρώνω ικανοποιητικά;»
«Εβεζουεζ μονα μπλογκ!» αποκρίθηκε θριαμβευτικά.
«Εσείς;;;»
«Χρεπ»
«Δι... δι... δικό σ..σ...σας μπ... μπλογκ;;;» ο τρόμος ήταν εμφανής στον τόνο της φωνής μου πλέον.
«Χρεπ»
«Και... και... τι θα... θα κάνουμε εμείς τότε; Πως θα...» δεν πρόλαβα να τελειώσω.
Με ένα μεγαλοπρεπές «αουγκρούγκρα» άνοιξε η πόρτα της μεγάλης αίθουσας, και τρεις χιλιάδες ραπανάκια, που ήταν η επίλεκτη φρουρά του Μεγάλου Μπόγκολ, με άρπαξαν από τη ζώνη Αρμάνι που φορούσα, και με αστραπιαίες κινήσεις με πέταξαν τσουβαληδόν μέσα στην υπερηχητική φριτέζα μου. Έβαλαν ένα κέρμα στην γιγάντια ολοθερμική σφεντόνα της διαστημικής βάσης Σεντούριον, και μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου ήμουν καθ’ οδόν προς τη Γη.

«Να σας καεί η καφετιέρα, παλιοκανάγιες!!!» ήταν η μόνη κατάρα που πρόφτασα να εκστομίσω πριν εξαφανιστώ στη δίνη του χωροχρόνου...



* Οι Γκουάγκα είναι οι ντόπιοι, αυτόχθονες του Άλφα του Κενταύρου. Κατοικούν στον πλανήτη αυτόν, από το Μπιγκ Μπάνγκ και δώθε.
** Ο Μεγάλος Μπόγκολ, είναι ένας Μπόγκολ που είναι μεγάλος. Όχι σε ηλικία. Σε μέγεθος. Για τον πασιφανή αυτόν λόγο, έγινε από μόνος του, με δημοκρατικές διαδικασίες, Αρχηγός της τοπικής Μ.Α.Κ.Ο.Α.Γ.Ε.Α.Π.Α. (Μαφία του Άλφα του Κενταύρου και Όποιου Άλλου Γράμματος Εμφανιστεί Αργότερα ως Πλανήτης του Αστερισμού)