InnerScapes

Έτσι είναι αυτά.
Άμα δεν τα προλάβεις όσο είναι μικρά, μετά... τρέχα να συμμαζεύεις.

Ας όψεται.
Δε μπορώ να κάνω τίποτα άλλο παρά να είμαι συγκινημένος και περήφανος.
Το τέκνο μου και τα πρώτα του βήματα στο web!

What a day for me!





.

Κάποτε περπατούσα πάνω σ’ ένα ολόφρεσκο γρασίδι,
αλλά μου έκαιγε τα πέλματα.

Μια άλλη φορά κάπνιζα αμέριμνος στη βεράντα μου, αλλά αντί να βγαίνει ο καπνός απ’ το στόμα μου, χύνονταν προς τα έξω τα πνευμόνια μου.

Άναψα δυο κεριά και σκοτείνιασε ο τόπος.

Τι διάολο;

Πήρα ένα βιβλίο στα χέρια μου και δοκίμασα να το ξεφυλλίσω. Κάθε τυπογραφικό στοιχείο όρθωσε το ανάστημά του και πήγε κι εναπόθεσε τη σκληρή του παρουσία σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο του τοίχου, που κάποτε διασταυρώνονταν όλα τα βλέμματά μου. Μια ξεγυρισμένη κρίση πανικού ήρθε και στρογγυλοκάθησε στο χαλί μου. Δεν την ήθελα εκεί. Την έπιασα άγαρμπα και τη στρίμωξα μέσα στο τζάκι, μα φύσηξε ανάποδα και γέμισαν τα ρουθούνια μου στάχτες.

Τότε θυμήθηκα που μου έλεγες πως είναι να είσαι αόρατος, άοσμος, και άηχος. Αυτό το τελευταίο φυσικά δε μ’ άρεσε, και το πιάνο πάντα με βοηθούσε στις αμήχανες στιγμές μου, αλλά εσύ άκουγες πιο πέρα κι απ’ τις νότες και κούναγες το κεφάλι συγκαταβατικά. Έτσι αράχνιασαν όλες οι παρτιτούρες μου και μετά τις πήρα και τις έκανα σαΐτες που τις πέταγα από ξένα μπαλκόνια. Από κάτω περαστικοί, κουράζανε τα πεζοδρόμια με το βαρύ τους βήμα.

Μια μέρα, ήρθε ένας φόβος με καινούργιο χρώμα, δεν το ‘χαμε ξαναδεί και τρομάξαμε. Έβαψε όλους τους τοίχους, και διαλύθηκε στον αέρα έτσι ξαφνικά όπως ήρθε. Έστεκαν οι τοίχοι εκεί, άσχημα βαμένοι, γιατί εμείς δεν είχαμε άλλα πινέλα και είχαμε τυλιχτεί και στις παλιές μας κουβέρτες με τα χέρια μέσα, κι έτσι έμεινε η μυρωδιά του να μας συνοδεύει μέχρι βαθειά μέσα στο καλοκαίρι.

Ύστερα σε κοίταξα για μια στιγμή την ώρα που κοιμόσουν σ’ έναν άλλον κόσμο, και κατάλαβα πως έπρεπε να ψάξω για τροφή. Όταν ξυπνήσεις, αν δεν είμαι εδώ μην τρομάξεις.

Θα κλέβω ανάσες από τα σκυλιά,
μέχρι να γεμίσω όλες μας τις βαλίτσες,

και τότε θα ‘ρθω να μας ταΐσω.









.

Κατόπιν απαίτησης πολλών τηλεθεατών, σας παρουσιάζουμε εδώ, σε παγκόσμια αποκλειστικότητα, το Top 10 των καλύτερων ποστ που θα μπορούσατε να κάνετε προς άγραν πελατείας.

Οι συμβουλές που ακολουθούν είναι συμπεράσματα μακροχρόνιων ερευνών, και έχουν μελετηθεί διεξοδικά από ειδική ομάδα έγκριτων επιστημόνων.
Οι συμβουλές παρουσιάζονται με αντίστροφη σειρά (αποτελεσματικότητας) όπως κάθε αξιοπρεπές Top 10 που σέβεται τον εαυτό του.

#10: Ανακοινώστε πως χωρίσατε.
Στα βλογς, εν γένει, κυριαρχεί ένα ασαφές αίσθημα συμπαράστασης. Άμα τη ανακοινώσει ενός τέτοιου γεγονότος, σύσσωμη η παρέα σας θα σπεύσει να σας συμπαρασταθεί, αλλά και όπου γης πικραμένος θα τείνει μια χείρα βοηθείας, προκειμένου να τον/την ξεχάσετε ή να ξαναβρείτε τις χαμένες σας ελπίδες, με φράσεις του τύπου: “η ζωή είναι μπροστά σου”, “δεν άξιζε ο/η καργιόλης/α”, “αφέσου ελεύθερος/η και η μοίρα θα σου χαρίσει πλουσιοπάροχα τα δώρα της”, “θα σου στείλω προσωπικό e-mail”, κλπ.
Extra Tip: Αναφέρετε στο υστερόγραφο πως σας χτυπούσε κιόλας...

#9: Ανακοινώστε πως παντρεύεστε.
Ισχύει ότι και στο αμέσως προηγούμενο, με τη σημαντική συναισθηματική αντίδραση “όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη”! Οι ευχές θα πάνε σύννεφο, και η αμηχανία σας να βρείτε άλλες απαντήσεις πέραν του “ευχαριστώ”, θα βαρέσει tilt.
Extra Tip: Μην αναφέρετε ημερομηνίες, τοποθεσίες κλπ. Το τι κολλιτσίδες υπάρχουν εκεί έξω δεν περιγράφεται...

#8: Ανακοινώστε πως περιμένετε παιδί.
Εδώ είμαστε. Στα πλαίσια της online κοινωνικής δικτύωσης, κάθε γνωστός και άγνωστός σας βλόγερ θα θελήσει να σας συγχαρεί για την ανείπωτη αυτή χαρά, και το επερχόμενο γεγονός που θα αλλάξει ριζικά τη ζωή σας. Οι παλαιότεροι εξ αυτών, θα σας αφήσουν και τις πρώτες συμβουλές. Οι πιο χιουμορίστες βλόγερς θα περιμένουν απλώς να γεννηθεί το καμάρι σας, και μετά θα σας αφήνουν 18 σχόλια ημερησίως απαιτώντας να τους απαντήσετε, την ώρα που εσείς θα ψάχνετε πως στο διάολο μπαίνει το μπιμπερό στον αποστειρωτή...
Extra Tip: Φροντίστε να κάνετε δίδυμα!

#7: Κάντε ένα διαδικτυακό event.
Δικά σας γεννέθλια, του μπλογκ, επέτειο για τα 100 σας ποστς, τρισάγιο για τους 300 αναγνώστες σας κλπ. Προσπαθήστε να συγκρατηθείτε και να μην απαντήσετε σε καθέναν ξεχωριστά. Έτσι: α) δεν θα ξεμείνετε από λέξεις, και β) θα μετρήσετε την πραγματική σας δυναμικότητα.
Extra Tip: Μην ξεχάσετε να το αναφέρετε στα σχόλια που αφήνετε σε άλλα βλογς.

#6: Κλαψομουνιάστε (άνευ θέματος).
Η ακρογωνιαία λίθος του βλόγιν: Η Κλαψομουνιά. Το “θέμα” είναι δευτερεύουσας σημασίας. Αυτό που παίζει μεγαλύτερο ρόλο, είναι να βγάλετε μια πραγματικά σπαρακτική κραυγή απόγνωσης, μοναξιάς, και εγκατάλειψης. Πλείστοι όσοι σας επισκεφθούν θα σπεύσουν να σας πείσουν πως είναι φίλοι σας, πως δεν είστε μόνος/η στον κόσμο, πως θα σταθούν δίπλα σας ότι κι αν γίνει, κλπ. Εγγυημένο αποτέλεσμα.
Extra Tip: Αν βρείτε δε και πιασιάρικο θέμα (π.χ. πήγε με τον/την καλύτερό/ή μου φίλο/η) ακόμα καλύτερα.

#5: Επισκεφθείτε άλλα 300 βλογς και αφήστε φιλοφρονήσεις.
Στο χωριό μου το λέμε “αλλαξοκωλιές”. Mια άλλη λαϊκότερη έκφραση είναι το “τράβα με να σε τραβώ”. Θα σας πάρει λίγο χρόνο φυσικά, αλλά όταν δείτε τα πρώτα σχόλια από κάτι άσχετους (έως ανεκδιήγητους) βλόγερς του τύπου: “καλώς σας βρήκα και εδώ”, “ωραιότατο το σπιτικό σας”, και “πολύ ωραία ανάρτηση, ήρθα για να σας ανταποδώσω την επίσκεψη”, η λίμπιντό σας θα χτυπήσει κόκκινα!
Extra Tip: Φροντίστε ώστε η τελευταία σας ανάρτηση να μην έγινε πριν από τους Ολυμπιακούς της Αθήνας.

#4: Δημοσιεύστε γυμνές σας φωτογραφίες.
Επειδή πλέον έχουμε μπει στο φάϊναλ φορ των συμβουλών, ο βαθμός δυσκολίας σαφώς μεγαλώνει. Σε αυτό το στάδιο θα χρειστείτε υπομονή. Ξεκινήστε “δειλά” με ημίγυμνες, θολές, ή σκοτεινές σας φωτογραφίες, οι οποίες απαραιτήτως πρέπει να συνοδεύονται με κείμενα περί του πόσο μόνος/η νιώθετε. Σταδιακά (και ανάλογα με την ανταπόκριση), αρχίζετε να δημοσιεύετε, πιο αποκαλυπτικές πόζες με λιγότερα λόγια και σαφέστερα σεξουαλικά υποννοούμενα. Το ολοκληρωτικό χτύπημα θα έρθει όταν δημοσιεύσετε φωτογραφία με το κορμί του Χιου Τζάκμαν ή της Μόνικα Μπελούτσι και με “φωτοσοπιά” έχετε αντικαταστήσει το αντίστοιχο πρόσωπο με την αφεντομουτσουνάρα σας. Προτιμήστε η πόζα που θα επιλέξετε να είναι νωχελική και το κορμί ελαφρώς βρεγμένο. Το τι ματαιοδοξία περιφέρεται ολόγυρά μας, δεν περιγράφεται...
Extra Tip: Αν ζυγίζετε πάνω από 100 κιλά (ο καθένας) ξεχάστε το!

#3: Βρίστε ασύστολα κάποιον άλλον βλόγερ.
Τα μεγάλα όπλα! Επιλέξτε μετά από προσεκτική έρευνα, κάποιον βλόγερ μεσαίου ή μεγάλου βεληνεκούς, με καθημερινό αριθμό σχολίων άνω των 50, και βρίστε του το σπίτι, τη μάνα, τα θεία, τη θεία, ή ότι άλλο σας βρίσκετε πρόχειρο. Έξτρα μπόνους θα έχετε στην περίπτωση που τα μπινελίκια σας και οι κατηγορίες που θα του απευθύνετε, αφορούν σεξουαλικές ή πολιτικές προτιμήσεις, αβάσιμες κατηγορίες περί πληρωμένου γραφιά μεγάλων εκδοτικών συγκροτημάτων, ή υπονοούμενα για τη κρυφή του ταυτότητα. Δεν παρέχεται εγγύηση για την ποιότητα των σχολίων που θα αποκομίσετε στο βλογ σας, αλλά σίγουρα δεν θα προλαβαίνετε να απαντάτε.
Extra Tip: Καλό θα ήταν στο βλογ σας να μην υπάρχει το κανονικό σας όνομα...

#2: Απειλήστε ότι θα το κλείσετε.
Το βλογ φυσικά! Οι αυτόματες αντιδράσεις αλληλεγγύης και συμπαράστασης, θα έρθουν υπό την μορφή καταιγιστικών σχολίων που θα σας παρακαλάνε να “μην το κάνετε”, “να το ξανασκεφτείτε”, “εμείς σας αγαπάμε και θα σας περιμένουμε να επιστρέψετε”, “take your time…” κλπ. Τίποτε από αυτά δεν θα ισχύει, αλλά η έξωθεν καλή μαρτυρία είναι σημαντικός παράγοντας στην κλίμακα μέτρησης του καλού βλόγερ, κι ο καθένας θα θελήσει να ενθαρρύνει έναν “συνάδελφο” να μην το βάλει κάτω.
Extra Tip: Προσπαθήστε να δείχνετε ειλικρινά απογοητευμένος (ειδικά από τη πουτάνα τη ζωή). Αν δεν είστε αρκετά καλός σε αυτό αναθέστε το σε έναν επαγγελματία.

#1: Κλείστε το, το ρημάδι ντε!
Μιλάμε για το απόλυτο hit όλων των εποχών. Έχει παρόμοια αποτελέσματα με το παραπάνω, αλλά με δύο επιπρόσθετα πλεονεκτήματα: α) Θα έχετε άπλετο χρόνο να μαζέψετε σωρία σχολίων, μιας και δεν θα ξαναγράψετε (λέμε τώρα...), και β) θα δημιουργήσει λογικά και μια χιονοστοιβάδα από ποστ συμπαράστασης άλλων βλόγερς, οι αναγνώστες των οποίων θα θελήσουν να σας επισκεφθούν για να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι, πόσο μαλάκας είστε, ή σε ποιόν ακριβώς βαθμό κλαψομουνιάς έχετε φτάσει.
Extra Tip: Στην περίπτωση που μαζέψετε πάνω από 100 σχόλια, ΜΗΝ το ξανανοίξετε. Θα φάτε χοντρό ξύλο...



(το παρόν ποστ είναι αφιερωμένο σε όσους έχουν την ανασφάλεια
να μετρούν την αξία τους, σύμφωνα με τα στατιστικά του βλογ τους)










.

Σήμερα έχουμε γεννέθλια.
Το παιδί μου γίνεται μιας εβδομάδας.
Κι επειδή μεγάλωσε πια κι αντιλαμβάνεται τον κόσο γύρω του, αποφασίσαμε από κοινού (με το παιδί), να γράψει το πρώτο του ποστ. Μάλιστα!

Το παιδί ΜΟΥ λοιπόν έγραψε, μετά από ώριμη σκέψη:


Ξηρττκφββξ8υ , ,λμμδψς


Παρακαλώ να προσέξετε ιδιαίτερα, τη χρήση κεφαλαίου γράμματος στην αρχή της φράσης, τη χρήση αριθμού (κάτι θα συμβολίζει αυτό το 8, δε μπορεί...) και ειδικότερα την εκτεταμένη χρήση σημείων στίξης! 2 (ολογράφως: ΔΥΟ!) κόματα κυρίες και κύριοι. ΔΥΟ ολόκληρα κόματα (για τους κακεντρεχείς να συμπληρώσω σε αυτό το σημείο πως δεν έχει μάθει ακόμα συντακτικό, είμαστε ακόμα στην αλφάβητο, εντάξει;) μέσα σε μια φράση!

Κυρίες και κύριοι αντιλαμβάνεστε πλέον, πως έχουμε μπροστά μας ένα μοναδικό φαινόμενο: το ποστ που γράφτηκε από τον νεαρότερο άνθρωπο στον πλανήτη! Κατόπιν τούτου, και εφόσον συζητήσαμε διεξοδικά (με το παιδί ξαναλέω, όχι με τη μάνα του) την ανάγκη του για έκφραση και επικοινωνία, σας ανακοινώνουμε επισήμως πως σε πολύ λίγες ημέρες, η κόρη μου θα είναι ο νεαρότερος άνθρωπος all over the Universe με δικό του βλογ (λεπτομέρειες οσωνούπω).


Πάω να κάνω κακά μου τώρα...












.

- Τι είναι αυτό;
- Το παιδί!
- Καλά, μαλάκας είσαι; Και πως το κρατάς έτσι;
- Αγάπη μου... για να το πλύνω...
- Και ποιος σου είπε ότι πρέπει να το κρτάς έτσι για να το πλύνεις;
- Ε... είχα δει εσένα μια φορά που έπλενες ένα κοτόπουλ...

Μπαφ !*

*(άσχημο χόμπυ βρήκαμε...)










.

Είναι κάποιες στιγμές που δεν περιγράφονται.

Όσο κι αν προσπαθήσεις να τις στριμώξεις ανάμεσα σε λέξεις και σημεία στίξης, εκείνες τα υπερβαίνουν, τα υπερσκελίζουν. Είναι απλά πολύ σπουδαίες για να φυλακίζονται σε πεπερασμένους τρόπους περιγραφής.

Έζησα αρκετές τέτοιες τούτες τις μέρες.

Χάρηκα, τρόμαξα, ανατρίχιασα, φοβήθηκα, γέλασα, χαμογέλασα, στενοχωρήθηκα, ανάπνευσα βαθειά, μου κόπηκε η ανάσα, μου κόπηκαν τα γόνατα, αγκάλιασα, έσφιξα, λύγισα, έκλαψα, ονειρεύτηκα, μέτρησα, βοήθησα, ευχαρίστησα, ένιωσα μικρός, ένιωσα σπουδαίος...

Έζησα μέσα σε τρεις μέρες, όσα νόμιζα ότι συνήθως παίρνει χρόνια να τα γευτείς. Και αν -λέω αν- έχω αρχίσει να αντιλαμβάνομαι ορθώς και πάλι τον πραγματικό κόσμο γύρω μου, καταλαβαίνω πως δεν είμαστε και όλοι εξίσου τυχεροί για να τα γευτούμε, και ακόμα περισσότερο να τα θυμόμαστε όλα αυτά.

Έζησα όμορφες στιγμές τούτες τις μέρες.

Και μια από αυτές ήταν κι η στιγμή που γυρνώντας σπίτι σήμερα το βράδυ, με την πιο γλυκειά κούραση του κόσμου να γαργαλάει τις φλέβες μου και να βαραίνει τα βλέφαρά μου, είδα ενενήντα ανθρώπους, γνωστούς, φίλους, αγνώστους, αγαπημένους, παλιούς, καινούργιους, μικρούς, μεγάλους, δικούς μου, ξένους... ενενήντα ανθρώπους, να έχουν ξοδέψει ένα κομμάτι του χρόνου τους, για να μου γράψουν μια ευχή, να διαβάσουν για τη χαρά μου, να μοιραστούν μαζί μου κάτι που δεν ξέρω ακόμα αν μοιράζεται, μα αν ναι, ελπίζω ο καθένας να πρόλαβε να πάρει ένα κομμάτι πριν φύγει από τη γιορτή...

Δεν ξέρω πως να σας ευχαριστήσω.

Σαν να ‘χασα μεμιάς την έμπνευσή μου, το λεξιλόγιό μου, τον αυθορμητισμό μου και τη φαντασία μου, και κόλλησα σε τούτη την παράγραφο κανά δυο ώρες μέχρι να βάλω τελεία.

Θα ήθελα πάρα πολύ να απαντήσω σε καθέναν ξεχωριστά, και να ευχαριστήσω καθέναν προσωπικά, μα νομίζω πως το καταλαβαίνετε: δεν έχω λόγια...

Ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ (ας μου επτρέψετε οι υπόλοιποι), σε σένα, σε σένα, σε σένα, σε σένα, σε σένα, σε σένα, σε σένα, σε σένα, σε σένα και σε σένα. Κι αν ξέχασα κάποιον συγχωρέστε με προσωρινά.

Είναι κι αυτό το παλιό κρασί που φύλαγα ευλαβικά χρόνια τώρα,
που δε βοηθάει και τόσο...











.