InnerScapes

Η μία ήρθε την προηγούμενη Πέμπτη, ο άλλος θα έρθει το επόμενο Σάββατο. Μιλάμε ασφαλώς, για δύο εντελώς διαφορετικούς καλλιτέχνες - performers θα έλεγα καλύτερα - με πλούσιο βιογραφικό και σημαντική δισκογραφία ο καθένας τους:

Kylie Minogue και Nick Cave στην Αθήνα.

Και για τη μεγάλη "ντίβα" της ποπ, μπορεί να ήταν η πρώτη φορά και μάλλον και η τελευταία (δεν το λέω με κακία), αλλά για τον μετρ των σκοτεινών συνθέσεων και των δολοφονικών στίχων είναι η πολλοστή. Έχω χάσει το μέτρημα. Στο τέλος θα του παραδώσουμε και τα κλειδιά της πόλης... Ο ίδιος δε, θα πρέπει να νιώθει κάτι σαν επίτιμος πολίτης της Αθήνας, αν όχι μόνιμος κατασκηνωτής του Λυκαββητού.




Όπως λέει και η Σοφία Νικολαϊδου στο βιβλίο της για τον Nick Cave:
"Ο πιο κοινός θεματικός άξονας των δίσκων του Cave περιστρέφεται γύρω από τον έρωτα και τον θάνατο.
Καλύτερα: γύρω από τον έρωτα και τον φόνο.
Τον παράφορο έρωτα και τον βίαιο θάνατο.
Από την ομηρική Ιλιάδα ως τις άγριες ροκιές της εφηβείας μας, αυτά τα δύο θέματα τρέφουν την τέχνη. Ξεσηκώνουν αρχετυπικούς φόβους και κουρδίζουν αρχετυπικές φαντασιώσεις."

Θα μπορούσαν δύο καλλιτέχνες που αντιπροσωπεύουν τόσο ετερόκλητες μουσικές σκηνές να δημιουργήσουν κάτι όμορφο μαζί; Ασφαλώς και ναι.
Το τραγούδι είναι το "Where the Wild Roses Grow" και είναι εμπνευσμένο από το παραδοσιακό τραγούδι "The Willow Garden", όπου ένας άντρας ερωτεύεται παράφορα μια γυναίκα και τη σκοτώνει, για να κρατήσει για πάντα δική του την ομορφιά της και τις κοινές τους στιγμές ανέγγιχτες...

Προφανώς το video clip δεν είναι τόσο σκληρό όσο η ιστορία!



Ραντεβού το επόμενο Σάββατο λοιπόν και...
"Just remember that death is not the end..."

Αφιερωμένο με μεγάλη αγάπη σε έναν "υποψήφιο" πατέρα (ξανά)...
Το κείμενο είναι από το υπέροχο blog: "Που είναι η πανοπλία μου;"



Ευγνωμοσύνη: #a definition



















"Η λέξη ευγνωμοσύνη εφευρέθηκε από κάποιον άντρα που απεγνωσμένα προσπαθούσε να εκφράσει, με τα ελάχιστα μέσα που διέθετε η γλώσσα και οι εκφράσεις του προσώπου του, μερικές εκατοντάδες συναισθήματα, μικρότερα (όσο ένα στιγμιαίο ανατρίχιασμα στον κρύο αέρα) ή και πολύ μεγαλύτερα (όσο ένα στόμα που θα κατάπινε την υδρόγειο σφαίρα σαν δισκίο παρακεταμόλης) προς μια γυναίκα.

Το ζητούμενο βέβαια δεν ήταν να της αποδείξει τον έρωτα του με τεράστια υγρά λόγια από latex (που όπως όλοι γνωρίζουν το μέγεθος τους είναι ανάλογο του κενού αέρος που κρύβουν μέσα τους) ή να φουσκώσει σαν πλουμιστό πτηνό επιδεικνύοντας θεϊκές ικανότητες, υψηλή νοημοσύνη και ανυπέρβλητη δύναμη.

Αυτό θα ήταν εύκολο.

Το δύσκολο ήταν να στέκεται αμέτοχος, σχεδόν ανήμπορος, μπροστά στο θαύμα της ζωής. Να παρακολουθεί σαν υπέρβαρος συνταξιούχος το reality show που θα του αλλάξει τη ζωή με όλα του τα όπλα πεπερασμένα και σκουριασμένα από καιρό. Ένας κούφιος πολεμιστής που θα πέθαινε στη θέα της κομμένης του παρανυχίδας.

Για μένα όμως τα πράγματα είναι εύκολα. Όλα αυτά έχουν απο καιρό ειπωθεί. Γενναιότεροι πολεμιστές έχουν βουρκώσει κι αγκαλιαστεί ανήμποροι να κάνουν κάτι άλλο. Ευρηματικοί και κοινοί ποιητές έχουν χτίσει ουρανοξύστες από ψυχικό μπετόν κάτω απ’ το βάρος της υπέρτατης συγκίνησης της νέας ζωής. Μια μανιέρα για τους δυνατούς που δεν έμαθαν ποτέ τι θα πει πόνος.

Ευγνωμοσύνη νοιώθω.
Και θα κρατώ αυτό το πουγγί που είναι γεμάτο με τον πόνο και την αγωνία σου στην αγκαλιά μου ανήμπορος για πάντα."



photo by angeloflight

Συνέβη κι αυτό...
Μας κόψανε το ρεύμα!
Ε, τι να κάνουμε;
"Ξεχάσαμε" εμείς να το πληρώσουμε,
καμιά διακοσαριά μήνες,
άνθρωποι είναι κι αυτοί,
(κλέφτες θα γίνουν;)
τί να κάνουν;
Το κόψανε.

Ε, και;
Σιγά το πράγμα θα μου πεις.
Πήγαμε την επόμενη το πρωί,
κάναμε έρανο,
το πληρώσαμε,
και μετά από διακόσιες εβδομηνταδώδεκα ώρες,
άναψαν και πάλι οι λάμπες...
Σιγά τα ωά...

Δεν είναι καθόλου σιγά και καθόλου τα ωά!
Στον ακαθόριστο και απατηλό χρόνο που κράτησε αυτή η διακοπή συνέβησαν τα κάτωθι (όχι απαραιτήτως με αυτήν τη σειρά):

• Δεν είχαμε τηλεόραση = πέσαμε για ύπνο στις 11 αφού πρώτα χαζέψαμε τις φωτογραφίες που είχαμε τραβήξει με την ψηφιακή μας μηχανή (η οποία ως γνωστόν λειτουργεί με μπαταρίες).


• Δεν είχαμε φωτογραφική μηχανή την επόμενη μέρα που τη χρειαζόμασταν για τη δουλειά = διότι ως γνωστόν για να φορτιστούν οι μπαταρίες χρειάζεται φορτιστής ο οποίος λειτουργεί με ρεύμα.


• Δεν είχαμε ηλεκτρική κουζίνα = δεν μπορούσαμε να μαγειρέψουμε για να φάμε (μικρό το κακό). Θα πάρουμε delivery.


• Δεν είχαμε τηλέφωνο για να πάρουμε το Delivery = το τηλέφωνο είναι ασύρματο και λειτουργεί μόνο με ρεύμα.


• Δεν είχαμε κινητό = τελείωσε η μπαταρία και ο φορτιστής κλπ. κλπ.


• Φάγαμε μπισκότα = πείνα.


• Δεν είχαμε χυμό ή γάλα (για να συνοδέψουμε τα μπισκότα) = το ψυγείο μάλλον δουλεύει κι αυτό με ρεύμα, διότι όταν το ανοίξαμε είχαν βρωμίσει τα πάντα.


• Δεν είχαμε τηλεόραση (το είπα αυτό;)


• Γεμίσαμε μελανιές = λογικό, αφού είχαμε ένα κερί στην κουζίνα, ένα στο σαλόνι, έναν φακό για τις διαδρομές και ταυτόχρονα είχαμε ξεχάσει που είχαμε βάλει όλα τα κομοδίνα, τα τραπεζάκια και οτιδήποτε άλλο έχει γωνίες και δημιουργεί μελανιές.


• Προφανώς δεν κάναμε μπάνιο = ως γνωστόν η καταραμένη συσκευή που λέγεται θερμοσίφωνο λειτουργεί και αυτή με... με... ΝΑΙ! Ρεύμα! Yeahhh!


• Δεν είχαμε συναγερμό = μετά από τόσες ώρες, ξελιγώθηκε η μπαταρία και βζουπ: OFF.


• Δεν είχαμε internet = όταν περιχαρής άνοιξα το laptop (και καλά, αφού δουλεύει με μπαταρία...) θυμήθηκα ότι το modem/router ΔΕΝ δουλεύει με μπαταρία.


• Δεν είχαμε τηλεόραση = εεε... μήπως επαναλαμβάνομαι;


• Κλείστηκα έξω από το σπίτι μου = διότι βγήκα έξω για να δω αν τα διπλανά σπίτια είχαν ρεύμα (αισιόδοξος...) και όταν γύρισα η πόρτα είχε κλείσει. Χτύπησα το κουδούνι αλλά μαντέψτε: με τι λειτουργεί το κουδούνι; Ναι, ναι σωστά, με ρεύμα γ...μώ το (*#^@%)#*(&$#__**^% μου...


• Κλείστηκα μέσα στο σπίτι μου = νομίζω ότι είναι αυτονόητο πλέον, το με τι λειτουργεί η γκαραζόπορτα, μέσα από την οποία ήταν φυλακισμένα το αυτοκίνητο και η μηχανή μου.


• Δεν ξυρίστηκα = ως γνωστόν, δεν ξυρίζομαι με ξυραφάκια και η ηλεκτρική ξυριστική μηχανή δουλεύει με κλπ. κλπ.


• Γεμίσαμε με μελανιές και το επόμενο πρωί = στο σούπερ ουάου καινούριο μας σπίτι τα ρολλά είναι ηλεκτρικά και εφόσον τα είχαμε κατεβάσει το προηγούμενο βράδυ (που είχαμε ρεύμα), δεν...


• Αργήσαμε στη δουλειά μας = το επίσης σούπερ ουάου ξυπνητήρι μας, έχετε μαντέψει όλοι, υποθέτω, με τι δουλεύει...


• Πάλι καλά που η κλειδαριά της εξώπορτας δεν είναι ηλεκτρική (όπως σκεφτόμουν παλιά να βάλω) διότι... καταλαβαίνετε... ε;


• Τέλος, νομίζω πως το σημαντικότερο το άφησα για το τέλος, ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ = δεν ακούσαμε ειδήσεις, δεν είδαμε τον καιρό, δεν νυστάξαμε στον καναπέ, δεν πλήξαμε από αδιαφορία σε βαθμό αποχαύνωσης, δεν είδαμε άλλη μια γ' προβολής ταινία του Star, δεν μουτζώσαμε τον Αυτιά, δεν βρίσαμε την Μενεγάκη!
  

Κάποιος είχε πει για τους Αμερικάνους πως: "...ο πολιτισμός τους εξαφανίζεται, αν κοπεί το ρεύμα..." Ο δικός μας; Και εντάξει ο πολιτισμός. Μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Αλλά η καθημερινότητά μας, ο τρόπος ζωής μας, οι συνήθειές μας;

Ουφ!
Ευτυχώς μας το ξανασύνδεσαν και μπόρεσα να γράψω αυτό το post γιατί κόντευα να πάθω στέρηση...

Προψές, εξέλαθεν της προσοχής μου το παρακάτω ντοκουμέντο, για το οποίον έντρομος επληροφορήθην, ότι αποτελεί τον νέο τρόπο προσέγγισης, υποψηφίας συμβίας, στα απανταχού κλαμπόμπαρα!

Ως γνήσιος χριστιανός ορθόδοξος και ενεργός πολίτης έχω να δηλώσω τα κάτωθι:
1) Aιδώς και καταισχύνη!
2) Πού βαδίζομεν ως έθνος;
3) O καιρός εγγύς δια την καταρράκωσιν όλων των αξιών, και την καταβαράθρωσιν ημών στις σκοτεινότερες του Kάτω Kόσμου στοές!
4) Oυαί και πάλιν ουαί τοις ηττημένοις από την διάβρωσιν του συγχρόνου τρόπου ζωής…
5) Xάθηκεν μία ρομαντική προσέγγισης του τύπου:
• «Δεσποινίς μου χαρίζεται το ονοματάκι σας;»
• «Θεωρώ ότι έχουμε ξανασυνατηθεί. Πείτε μου ότι δεν κάνω λάθος.»
• «Eίμαι σίγουρος ότι σε γνωρίζω. Δεν θα ξέχναγα ποτέ αυτά τα μάτια… (χείλη, βλέμμα, πόδια, μαλλιά, κυταρίτιδα, φλεβίτη, κ.ο.κ.)
• «Mωρό μου, ζαχαροπλάστης ήτο ο μπαμπάς σου;»
• «Mανάρι, να σε κεράσω μια ζαμπονοκρουασανοσπανακόπιτα;»
• «Θέλεις να σου δείξω τη συλλογή μου από πεταλούδες (ή γραμματόσημα, ή ραπιτογράφους, ή τηλεκάρτες, ή κατσαρίδες, ή χρησιμοποιημένα προφυλακτικά, κ.ο.κ.)
• «Mανίτσα, αυτός ο χαλβάς που κάθεται δίπλα σου είναι ο παππούς σου;»

Bέβαια ως καλλιτέχνης, γραφίστας, κειμενογράφος και γνωστός γκομενάκιας δηλώνω ευθαρσώς:
1) Eύγε, εύγε, εύγε! Yπάρχει ακόμα χιούμορ στην αποχαυνωμένη γενιά του MTV…
2) Nα κατοχυρωθεί άμεσα η πατέντα, διότι μας βλέπω σε λίγο να το βγάζει σε αφίσα, κάρτα, κορνίζα η «Pεζέρβα».
3) Που μπορώ να βρω καμιά εικοσαριά τέτοια;;;

Ο Μπάμπης. Ο Μπάμπης είναι ένας συνηθισμένος χρήστης. Όχι ηρωίνης. Υπολογιστή. Όπως οι περισσότεροι από εμάς. Ένας χρήστης, εθισμένος σε κάθε πιθανό εθιστικό μαραφέτι, που κάποιος πρώην nerd ανακάλυψε στο γκαράζ του μπαμπά του, κάπου στις αχανείς USA και τώρα διαπραγματεύεται τις μετοχές της εταιρίας του, στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, για ποσά που προκαλούν ζαλάδα.
Ο Μπάμπης όμως είναι ένας ακόμη κακόμοιρος χρήστης, που απλώς δε θέλει να μείνει έξω από το παιχνίδι, δε θέλει να τον ξεπεράσει η εποχή του, να τον δουλεύουν οι φίλοι του.

Έτσι, κάθε πρωί φτάνει λίγο ή πολύ καθυστερημένος στο γραφείο του, και πριν λιώσει καν η ζάχαρη στον καφέ του, έχει ήδη ανοίξει το e-mail του για να δει τα καινούρια του μηνύματα, και έχει συνδεθεί στο msn, όπου τον περιμένουν όλοι: οι «φίλοι» του, οι εχθροί του, οι συνάδελφοί του, οι πρώην του, οι επόμενες κ.ο.κ. Μ’ αυτά και μ’ αυτά και αφού απαντήσει σε όλους και τους ενημερώσει για το παγκόσμιας σημασίας γεγονός ότι έφτασε στο γραφείο και είναι online, θα διαπιστώσει ότι έχει περάσει ήδη μια ώρα χωρίς καν να έχει ξεκινήσει να δουλεύει (χωρίς να υπολογίζουμε την καθυστέρηση...)

Και πάνω που ετοιμάζεται να σκεφτεί για το πως θα αρχίσει να σκέφτεται (σχετικά με την προσφορά που έχει να συντάξει), τσουπ!

Το τσουπ είναι ένα παράξενο συμβάν, που λαμβάνει χώρα στην καθημερινή ζωή όλων μας και αλλιώς ονομάζεται: “You have a New Mail”. Το ανοίγει, σχετικά περίεργος και διαπιστώνει πως το αυτόματο σύστημα ειδοποίησης του Google, τον ενημερώνει πως έχει 17 νέα comments στο blog του. Μια ακαθόριστη έλξη τον αναγκάζει να το επισκεφθεί. «Ε, όχι! Κοίτα τώρα τι πήγε κι έγραψε ο τρικαράγκιοζας... Τώρα θα δεις.» Κλικ, κλοκ, κλικ, πλατ, κλικ, κρκρ, delete, κλικ, κλικ, πλονκ, space, klik, ftou! agglika έγραφα ρε γαμώτο, που είχα μείνει, κλικ, κλικ, κρκρ, κλικ, ποτ, ποτ, κλικ, βζουπ! «Πάρτα!» Εννοείται πως απαντάει σε καθέναν ξεχωριστά, που του έκανε την τιμή να σχολιάσει στο διάσημο blog του, με θέμα την οικονομική κατάρρευση της Μποτσουάνα. Κοντεύει να απαντήσει και στον εαυτό του, όταν... Κλινκ!

Κλινκ είναι ο εξειδικευμένος αυτός ήχος, που έχει επιλέξει για να ειδοποιείται, όταν κάποιος συμπάσχων, του απαντήσει στο topic που άνοιξε στο forum, για το πως ξεβιδώνουμε το έκτο παξιμάδι αριστερά (όπως μπαίνουμε), από το μαραφέτι που είναι μέσα στο καπάκι, που βρίσκεται δίπλα από τις μπαταρίες, στο ηλεκτρονικό τιρμπουσόν που του έκανε δώρο ο φίλος του, ο γκατζετάκιας ο Μάκης, καλός μ@λ@κ@ς κι αυτός...

Κι ενώ πλησιάζει τη μούρη του στην οθόνη, για να διαβάσει τα μικρά γραμματάκια που έβαλε αυτός ο ηλίθιος ο administrator του forum (για να χωράνε περισσότερα replies στη σελίδα και να φαίνεται πως έχει μεγάλη αναγνωσιμότητα το φλέγον ζήτημα για το παξιμάδι (το έκτο)), ταυτόχρονα μιλάει και με τον προμηθευτή του στο τηλέφωνο, που αφού δεν καταλαβαίνει γρι για τις ακατάληπτες μπούρδες που ακούει, του λέει να βάλει τα παξιμάδια στον κώ...ο του και να τον ξαναπάρει μετά γιατί τώρα πνίγεται...
Ευκαιρίας δοθείσης, ο Μπάμπης αποφασίζει να κάνει το πρώτο του διάλλειμα (καφές, ζάχαρη, νερό, κουταλάκι, χριτς χριτς, γκλου γκλου, ααααχχχ, για να δούμε τι έχουμε εδώ: Κλικ, κλοκ, κλικ, πλατ, κλικ, κρκρ, κλικ, κλικ, πλονκ, Facebook, enter, τι, τι, μα... Κάποιος άγνωστος “Lonely friend” μόλις του έχει κάνει poke, και τώρα αυτός είναι υποχρεωμένος να του κάνει πριτς, γκλουπ ή τουλάχιστον ζμπαφ, διότι αλλιώς θα πρέπει να στείλει ένα μπιρμπιλόνι, σε 15 τουλάχιστον άτομα, ώστε αυτοί με τη σειρά τους να του στείλουν από ένα ηλεκτρονικό γλυφειτζούρι, που θα πρέπει να το φυτέψει στη γλάστρα, που του έστειλε η “SexyMistress”, για να ανακαλύψει σε τρείς ημέρες άν θα βγει μπιγκόνια ή μπιγκουίνος από το φυτό... Και καλά ο μπιγκουίνος, αλλά αν βγει μπιγκόνια, κάποιος θα πρέπει να του την ποτίζει όσο θα λείπει, γιατί αλλιώς θα μαραθεί και που θα κατουράει ο Μπαζόρ, που είναι το ηλεκτρονικό του pet, ένα μίγμα ανάμεσα σε καμπουρογαμόσαυρο και τζιτζικομπακαλιάρο. «Ε; Που; Λυπηθείτε με... Έλεος...»

«Έλεος; Καλά που το θυμήθηκα, να κατεβάσω εκείνο το ουάου, το καινούργιο της Duffy, το Mercy».
Καφές, τυρόπιτα, ψίχουλα, παφ παφ, καφές, λοιπόν...
Κλικ, κλοκ, κλικ, πλατ, κλικ, κρκρ, delete, κλικ, κλικ, πλονκ, space, κλικ, κλικ, κρκρ, κλικ, ποτ, κλικ, άει τιούνς τελεία κομ! Χαμός. «Ρε π...στη μου πρέπει να βάλω μια τάξη στο library, δε ξέρω τι έχω εδώ και τι στο iPod, όλο τα ίδια ακούω, γαμώ τη Microsoft, και την Apple, και τον Βουκεφάλα μαζί... Τι; The page you are trying to display is not currently available. Try again later. Τι later ρε, πνίγομαι δεν προλαβαίνω να κλάσω εδώ πέρα, γαμώ τη Microsoft, και την Apple, και όλο τους το σόϊ... Θα το κατεβάσω από το MySpace!»

Ο Μπάμπης. Ο δαιμόνιος Μπάμπης. Περιηγείται στον αχανή παράδεισο του myspace, ευτυχισμένος, πλήρης, όταν ξαφνικά πετάγεται μπροστά του ένα παράθυρο από το flickr, που του ανακοινώνει ότι κάποιος έκανε link στο site του, το album του με τις φωτό (για συντομία) από την οικογενειακή συγκέντρωση στις άνω Κουκουβάουνες, και μετά πετάγεται και ένα μικρό μηνυματάκι κάτω δεξιά στην οθόνη, you have a new mail from tzitzimpirtzoulas, κι άλλο ένα παράθυρο του msn, κι ένα του del.ici.us, κι ένα με μια μούτζα μέσα, κι ένα alert για το deadline της προσφοράς, κι ένα που του λέι ότι ο υπολογιστής θα αυτοπυρπολυθεί σε 15 seconds from now!, κι ένα...
ΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ!!!

Παύση.
Οχι pause, παύση...
Ο Μπάμπης ένα ράκος. Ο Μπάμπης διαλυμένος. Από την ένταση. Από την κούραση. Από τις υποχρεώσεις. Κωλοδουλειά. Ο Μπάμπης στα πρόθυρα νευρικού blackout. Ο Μπάμπης ο παγκόσμιος πολίτης. Ο Μπάμπης που ξέχασε το θερμοσίφωνο ανοιχτό, και τη γυναίκα του στο μαιευτήριο ή στο εστιατόριο...

Η Τέχνη δεν περιορίζεται στα στενά όρια της προσωπικής οπτικής του καθενός μας. Ξεπερνάει κάθε σύνορο, ορατό ή μη, και εξάπτει τη φαντασία όποιου έχει τη διάθεση να την απολαύσει.
Δείτε εδώ ένα καταπληκτικό site που μόνο σκοπό του έχει να μας (επι)δείξει, απλά, πως να μην ξανακάνουμε ούτε ένα κλικ(!) για την περιήγησή μας σε μια ιστοσελίδα! Λαμπρά απλό! Σαφώς και απαιτούνται γνώσεις εξειδικευμένες για να υλοποιηθεί ένα τέτοιο project, αλλά δε μπορεί... κι ο καλλιτέχνης βάζει κάπου το χεράκι του.

Minimum απαιτήσεις του site:
Ανάλυση οθόνης: 1024x768
Flash 6 Plug-in
Ένα αξιοπρεπώς γρήγορο υπολογιστή